Kraina Magoty

Dzień kobiet

2012-03-08T12:49:00.000-08:00

Najlepsze życzenia dla wszystkich fajnych babeczek! :D

I jak tam Kochane, świętujecie dzisiaj? Ja, tak. Z uporem maniaka twierdzę, że każda okazja do okazania sympatii/miłości/wdzięczności/szacunku (odpowiednie w zależności od święta zakreśl ;) ) dobra, więc lubię celebrować takie drobnostki. Małżon spisał się na medal i przyniósł to co tygryski lubią najbardziej, a ja na umilenie wieczoru upiekłam babeczki. A z tymi babeczkami to było tak....

Swego czasu bardzo chorowałam na muffinki. Chodziły za mną i chodziły, ale w domu nie miałam żadnej foremki, aż w końcu dorwałam w Ikei coś takiego:

Jedno wielkie nieporozumienie! Czemu? Bo babeczki upieczone w tej formie wyglądają w ten sposób:

zdjęcie zapożyczone z tej strony

Średnio atrakcyjnie, prawda? No ale skąd mogłam wiedzieć...

Mój zapał do pieczenia muffinek na jakiś czas opadł, jednak dzisiaj ujrzałam w sklepie takie cudeńka i nie mogłam się powstrzymać! W końcu Dzień Kobiet, więc czemu nie sprawić sobie odrobiny radości? :)

Piękne, kolorowe, silikonowe foremki, które nie dość, że sprawdzają się o niebo lepiej, to jeszcze cieszą oko i zajmują dużo mniej miejsca! No, ale co zrobić ze starą formą? Wyrzucić szkoda, oddać nie mam sumienia skoro sama byłam z niej totalnie niezadowolna, a żeby tak leżała i się kurzyła też bez sensu... Wykombinowałam więc coś innego :)

Stara forma nabrała nowej funkcji i służy teraz jako tasiemkowy organizer w moimi robótkowym warsztacie :)

Koniec ze splątanymi sznurkami, koniec z bałaganem w koronkach! Ci Szwedzi to mają jednak dobre rozwiązania.... ;)

Miłego wieczorku wszystkim życzę!

Targ staroci

2012-03-05T10:48:00.003-08:00

W sobotę wybraliśmy się na pobliski targ staroci, zwany tutaj Flohmarktem. W zasadzie, to chcieliśmy się tylko rozejrzeć i pospacerować, ale oczywiście skończyło się siatami pełnymi wszelkiego dziwactwa :) Już zapomniałam ile radości i wrażeń dostarcza taki wypad!

Mnie najbardziej ciekawiło wszystko co związane z rękodziełem, męża rowery i stare lustrzanki, więc wokół tego się głównie kręciliśmy :) Mała fotorelacja:

Jeśli chodzi o nasze zakupy, to mnie najbardziej cieszą te: piękna, ręcznie wykonana maska (będzie przerobiona na bardzo nietypowy stojak na płyty), cudowny zestaw starych guzików z tworzyw naturalnych , klimatyczny naszyjnik (tego nigdy za wiele :D) oraz zegar do kuchni, kóry idealnie się tam wpasuje ze względu na liczne motywy kawowe, kóre w niej występują :)

Mąż natomiast wygrzebał sobie pocieszną lampę, która będzie zamontowana w jego osobistym kąciku, a która kosztowała tyle samo co moje guziki :)

Bardzo, ale to bardzo miłe popołudnie za nami! Trzeba sprawdzić kiedy kolejne targi :D

Top 10: Dziesięciu ulubionych poetów, dramatopisarzy i publicystów.

2012-03-02T01:25:00.004-08:00

Dziś, jak w każdy piątek, Kreatywa zaprasza do zabawy w Top10

Moje typy w temacie: Dziesięciu ulubionych poetów, dramatopisarzy i publicystów prezentują się tak:

1. Maria Pawlikowska- Jasnorzewska - bardzo subtelna i kobieca poezja do której od lat chętnie wracam . Te same wiersze całkiem inaczej "smakują" teraz niż za czasów liceum, a odkąd podczytuję jej siostrę - Magdalenę Samozwaniec (obecnie "Marię i Magdalenę", właśnie) nabierają one jeszcze innego wymiaru.
2. Agnieszka Osiecka - mistrzostwo w zabawie słowem!
3. Ks. Jan Twardowski - poezja ponadczasowa i ponad podziałami. Ciepła, życiowa, myślę, że każdy znajdzie coś dla siebie.

źródło 1, 2, 3

4. Jerzy Pilch - moim zdaniem genialny pisarz i publicysta. W zeszłym tygodniu koleżanka pożyczyła mi tytuł, którego jeszcze nie czytałam ("Sobowtór zięcia Tołstoja") i już nie mogę się doczekać lektury!
5. Szymon Hołownia -fascynujący człowiek. Dopiero się z nim zapoznaję, ale już wiem, że jet to postać nietuzinkowa i, że warto przyjrzeć mu się bliżej.
6. Manuela Gretkowska - specyficzna i szczera do bólu. Za tą szczerość ją cenię, choć nie ze wszystkimi poglądami się zgadzam. W każdym bądź razie czytam bardzo chętnie.

źródło 1, 2, 3

7. Ryszard Kapuściński - komentarz chyba zbędny. Niesamowita osobowość, genialny pisarz i reporter.
8. Mariusz Szczygieł - człowiek z pasją, która przebija w każdym jego tekście.
9. Krystyna Janda - swego czasu w którymś babskim piśmie, które kupowała moja mama, ukazywał się cykl pt.: "Moje rozmowy z dziećmi". Coś pięknego! Bardzo zabawne, a zarazem mądre dyskusje Pani Krystyny ze swoimi dziećmi i wnukami zafascynowały mnie na tyle, że sięgnęłam po jej książki i żadna mnie jeszcze nie rozczarowała.

źródło 1, 2, 3

10. Małgorzata Musierowicz - nie tylko genialna pisarka, ale również wspaniała publicystka. "Frywolitki, czyli ostatnio przeczytałam książkę!!!", to po prostu perełka! Jest to zbiór felietonów autorstwa Pani Musierowicz, które ukazywały się w różnych latach na łamach Tygodnika Powszechnego , zebranych po latach do kupy i wyrukowanych w formie książki (3 tomy). Gorąco polecam!

źródło

Schematy do serca i kwiatków

2012-03-01T07:07:00.000-08:00

Proszę bardzo, dziewczyny. Wzorki dla was :)

Serducho pochodzi ze strony falando de crochet

Kwiatki i listki, natomiast z książek o któych pisałam tutaj. Wybaczcie jakość zdjęć, ale cykałam je w biegu i nie bawiłam się w poprawki. Najważniejsze, że schematy czytelne :)

Drobiazgi

2012-03-01T02:02:00.000-08:00

Czasem w ramach odskoczni lub z powodu braku większej ilości czasu, powstają u mnie szydełkowe drobiazgi. Tu motylek, tam kwiatuszek, a jeszcze gdzie indziej serduszko... mała rzecz a cieszy :)

Takie drobiazgi są bardzo praktyczne. Ich wykonanie zajmuje na prawdę niewiele czasu, a wykorzystać je można na dziesiątki sposobów: jako aplikację, zawieszkę, ozdobę czapki, dodatek do opakowania prezentu...

serduszka małe...

... i duże

listki i kwiatuszki

buttons

Wszystkie ozdoby wykonane są szydełkiem nr 2,5 z bawełny o której pisałam tutaj i tam też można zobaczyć faktyczne kolory włóczki. Tutaj w ramach poznawania aparatu bawiłam się nieco z efektami i testowałam opcję "nostalgia" i "retro", więc kolorki nieco przekłamane.

Co do kocyka, to połowa już za mną, jednak najbliższe dni zapowiadają się bardzo intensywnie, więc praca trochę zwolni. Myślę jednak, że w przyszłym tygodniu będzie finisz i prezentacja.

Pozdrawiam Was cieplutko i życzę miłego dzionka!

Zakupy

2012-02-28T07:48:00.000-08:00

Kolorowe i pachnące :)

Przyznaję, że niesamowicie rzadko zdarza mi się wypad do miasta za włóczkami. Ich ceny w niemieckich pasmanteriach są niestety tak wysokie, że na podziwianiu i wzdychaniu się kończy, a później trzeba szukać tańszych odpowiedników w sieci i tylko się człowiek denerwuje... Czasem jednak nie da rady inaczej. Trzeba sobie pomacać na żywoi tyle :) Tak też było w sobotę, a to co udało mi się upolować wygląda tak:

Piękna i szalenie mięciutka Gedifra

Extra Soft Merino Fine

150m/50

szydełko, druty 4,5-5

Cudowna włóczka, która była przeceniona o połowę, ze względu na zmianę nazwy. Miałam szczęście, że udało mi się jeszcze dorwać po 3 ostatnie moteczki łososia i delikatnego fioletu, bo reszta kolorów była...hmm... odrobinę specyficzna (chyba, że ktoś lubi wściekły żółty czy żarówiasty pomarańcz). Kobitki dosłownie wyrywały ją sobie z rąk :O

W planie wiosenne ponczo dla małej damy

Mikrofaza "Micro Brillant" Schewe

120m/50

szydełko, druty 3-4

Bardzo fajna włóczka. Mięciuka, połyskująca, praktycznie sama ślizga się po szydełku. To właśnie z niej powstała SZARAńcza i wiem, że do tej pory mimo częstego noszenia nie zmechaciła się ani odrobinę. Tym razem również wybrałam szarości, a dokładniej rzecz ujmując kolor stalowy w dwóch odcieniach. Będzie z tego malutki kocyk i czapeczka do sesji fotograficznej noworodków.

Bravo fimy Schachenmayr, 100% akryl

133m/50

szydełko, druty 3-4

Najlepszy akryl, jaki do tej pory miałam w ręku! Włóczka idealna do kocyków - gruba, mięsista, duży wybór kolorów, nie skrzypi przy robocie, nie mechaci się... Kolorki wybrałam specjalnie z myślą o falowanym kocyku, który jak widać już zaczęłam robić :)

Materiały wygrzebane na stoisku z resztkami, przeznaczone na podszewki i drobne aplikacje. Często szkoda mi niszczyć większe kawałki materiału na drobnicę, więc te szmatki będą jak znalazł! Materiał czerwony, to piękna, grubo tkana bawełna, beżowy - plusz, a to czarne to coś filcopodobnego :)

Ostatnie już nabytki, to najnowsze gazetki:

oraz cuuuuuudownie pachnące masełka do ciała z The Body Shop - truskawkowe, oliwkowe i kokosowe (w końcu nie samymi włóczkami człowiek żyje :) )

Braki uzupełnione, humor poprawiony, więc może jednak jakoś wytrzymam do tej wiosny! :)

Pomocnik

2012-02-27T06:26:00.005-08:00

Z dedykacją dla Truscaveczki i Aga-cki. One będą wiedziały dlaczego :)

To kolorowe coś między nogami Juniora, to najnowsza praca - falowany kocyk, a raczej jego nikła część, która nie zdążyła ulec destrukcji przy spotakniu z małymi, ciekawskimi rączkami... ;)

Poweekendowo

2012-02-27T02:06:00.002-08:00

To się nazywa złośliwość losu! Poprzedni tydzień piękny i słoneczny, za to od piątku do niedzieli szarówka i deszcz ze śniegiem... Powoli lecę już na oparach siły, chęci i weny twórczej, w związku z czym trzeba było zastosować terapię antystresową i zrobić mały odwyk od obowiązków domowych oraz włóczek. Zwłaszcza od włóczek :)

Sobota minęła pod znakiem zakupowego szaleństwa (jutro będę się chwaliła łupami :D), niedziela natomiast na szlifowaniu moich umiejętności za kierownicą. Wbrew paskudnej pogodzie zmobilizowaliśmy się do wyjścia z domu i wyruszyliśmy na małą wycieczkę. Padło na Ebersberg - małą, senną miejscowość, która poza uroczym cmentarzem i kościółkiem nie miała nic więcej do zaoferowania, co akurat wyjątkowo było nam na rękę, bo dłuższy spacer przy takim wietrze i zacinającym deszczu do najprzyjemniejszych nie należy...

Zdjęć zrobiliśmy niewiele, ale w tych niewielu znalazły się dwa, które bardzo mi się podobają, więc z przyjemnością je tutaj wrzucam. Obydwa zdjęcia są autorstwa mojego męża, który od niedawna prowadzi również swoją stronkę, o tutaj. Zachęcam do zerknięcia, a już w szczególności polecam dział "makro" i "zwierzęta" - moje ulubione :)

Cmentarz w Ebersbergu

Pierwsze oznaki wiosny

Pozdrawiam was cieplutko i lecę popatrzeć co tam nowego u was :)

Kocyk z kapturkiem

2012-02-24T07:41:00.007-08:00

Witajcie Kochani!

Na wstępie pięknie dziękuję za tak liczne odwiedziny i komentarze. Bardzo mi miło, że do mnie zaglądacie! Witam również nowych obserwatarów: Aga-ckę, Goochę, Czarownicę, Nitki A nitki, Futbolową i Reni.

Odnośnie komentarzy:

Ichigol, Czarownica, Ren-ya, Reni, Aulik, Goocha - niesamowicie się cieszę, że komplecik tak się wam podoba. Szczerze mówiąc musiałam się trochę przełamać, żeby go zrobić, bo mając syna obce mi są dziewczyńskie kwiatki, falbanki i inne takie :) Ale przyznać muszę, że bardzo mi się ta zabawa spodobała, więc pewnie powstanie coś jeszcze w tym klimacie.

Ichigol, Ren-ya - długo się przed umieszczenie fotki broniłam, ale myślę, że to był jednak dobry pomysł. Miło czytać waszego blogi i móc przypisać je do konkretnej twarzy, więc należał się rewanż :)

Aulik, Futbolowa, Bergmasco - ojjj, jak miło wiedzieć, że jest tylu sympatyków muzyki, którą lubię :) Ren-ya - Twoje typy również często goszczą w moim domu, bo Druga Połowa uwielbia Depeche Mode, Ciechowskiego czy Metallicę :)

Futbolowa - z Allenem faktycznie jest tak jak piszesz. Na weekend planuję obejrzeć "Vicky Cristina Barcelona" i jestem strasznie ciekawa czy tym razem wrażenia będą nieco lepsze...

A teraz do rzeczy, czyli słów kilka o kocyku, który właśnie ześlizgnął się z szydła.

Zakup włóczkowy pt.: "Kochanie-patrz-jakie-tanie-wezmę-więcej-i-na pewno-coś-fajnego-wymyślę". Taaa...trzy lata wpatrywałam się tępo w te 10 motków i jakoś nie wymyśliłam :) Ostatnio w ramach ~~desperacji~~ porządków chwyciłam w końcu za nie i stwierdziłam, że jak teraz nie przerobię, to się z nimi pożegnam w inny, bardziej brutalny sposób. Na szczęście nie było takiej potrzeby, bo nagle narodził się pomysł i w ten oto sposób powstało kocydło.

Wymyśliłam sobie, że zrobię je na kształt popularnych od jakiegoś czasu ręczników dla dzieci z kapturkiem, więc motywem granny square wyszydełkowałam kwadrat o wymiarach 78cm, później nieco mniejszy trójkąt, połączyłam i obrobiłam całość półsłupkami i wzorem muszelkowym.Całość ma wymiary 80x80cm

Efekt końcowy bardzo mi się podoba! Wyszło tak trochę w stylu retro - brakuje tylko dzieciaczka w batystowej czapusi i galotach z falbanami :)))

Kocyk prawdopodobnie powędruje na sprzedaż, gdyż aby moje dziecko poleżało w czymś takim spokojnie, musiałabym jeszcze wydziergać kaftanik bezpieczeństwa :)))

Na koniec detale techniczne:

Włóczka: Mayfair Color firmy Austermann

Szydełko: nr3

Zużycie: 500gram
Wzór: opisany wyżej

Filmowo

2012-02-23T05:19:00.000-08:00

Dziś nadrabiam zaległości kinowe, czyli kilka słów o ostatnio obejrzanych filmach.

Koniec z Hollywood reż. Woody Allen

Allen jest postacią dość kontrowersyjną, co oczywiście znajduje odbicie w jego filmach. Nie są one banalne, przez co oglądam je chętnie, jednak o ile te starsze produkcje typu "Wszyscy mówią: kocham Cię", "Drobne cwaniaczki" czy "Przejrzeć Harry'ego" bardzo mi się podobały, o tyle "Koniec z Hollywood" rozczarował na całej linii.

Zdając sobie sprawę, że ciężko wgryźć się w świat Allena tak z marszu, zawsze daję sobie margines poprawki na rozkręcenie akcji i na ogół w okolicach dwudziestej, trzydziestej minuty film wciąga mnie bez reszty. Tym razem czekałam, czekałam, ale nie doczekałam się absolutnie niczego poza mocno przegadanymi dialogami, nudną akcją i zakończeniem zupełnie bez polotu.

Opis i zdjęcie z filmwebu.

"Val Waxman to reżyser filmowy, który największe sukcesy odnosił w latach 70-tych i 80-tych, a dziś został zredukowany do kręcenia reklamówek telewizyjnych. Wreszcie dostaję ofertę nakręcenia dużego filmu. Niestety spotyka go katastrofa, gdyż Val czasowo traci wzrok, co doprowadza go do paranoi. Jednak ma przy sobie kilkoro przyjaciół, którzy pomagają mu nie przerywać pracy i zachować jego problem w tajemnicy przed producentami filmu."

Moja ocena: 1/6

Gran Torino reż. Clint Eastwood

O tym filmie było głośno ze 2-3 lata temu za sprawą licznych nominacji do Oscara i Złotych Globów, jednak ja obejrzałam go dopiero teraz, bo wcześniej nie było jakoś okazji. Film dobry, nawet bardzo dobry, choć przyznaję, że spodziewałam się czegoś innego. Na pewno największą zaletą Gran Torino jest kreacja Clinta Eastwooda. Klasa sama w sobie i wprost genialne aktorstwo! I tutaj niektóre dialogi były moim zdaniem nieco naciągane i przegadane, jednak całość mimo wszystko robi bardzo dobre wrażenie, a zakończenie na długo zapada w pamięć.

Opis i zdjęcie ponownie z filmwebu.

"Walt Kowalski, weteran wojny w Korei i zapiekły rasista z krwi i kości o stalowej woli, żyjący w świecie, który nieustannie ulega zmianom, zostaje zmuszony przez sąsiadów-imigrantów, którzy wraz ze swoją rodziną wprowadzili się po sąsiedzku, do trudnej konfrontacji z własnymi zadawnionymi uprzedzeniami. A wszystko zacznie się od klasycznego samochodu Kowalskiego - Gran Torino z 1972 roku."

Moja ocena: 5/6

Trylogia Millenium na podstawie książki Stiega Larssona (adaptacja szwedzka)

zdjęcie zapożyczone z amazon.de

Moja Druga Połowa sprawiła mi ostatnio wspaniały prezent w postaci świetnego wydania Larssonowskiej trylogii na DVD. Książki bardzo mi podobały, wersja amerykańska również (o "Dziewczynie z tatuażem" już pisałąm) i myślałam, że nic już tego nie przebije, a jednak... Jestem pod ogromnym wrażeniem dzieła panów Opleva i Alfredsona. Nie spodziewałam się aż tak dobrej adaptacji! To co na początku nieco drażniło (pominięcie niektórych wątków, aktor wybrany do roli Mikaela Blomkvista), z czasem zaczęło działać na plus i całość obejrzałam z wielką, ale to wielką przyjemnością.

To co najbardziej mnie w tym wydaniu urzekło, to autentyczność bohaterów. Wszyscy oni są z krwi i kości, zupełnie normalni, tacy jak my. Mam tu na myśli takie detale jak niedoskonałości cery, nie zawsze idealnie ułożone włosy, zmarszczki itd. itd... Znaczna różnica w stosunku do wersji amerykańskiej, która sprawia, że bohaterowie stają się nam jeszcze bliźsi, a ich losy wciągają bez reszty, nawet jeśli już z książki wiemy jak się one potoczą. Generalnie muszę stwierdzić, że całość jest tu dużo bardziej przekonująca niż w "Dziewczynie z tatuażem" - ludzie, sceneria, rozwinięcie akcji... Nie, nie uważam nagle, że produkcja Finchera była zła. Ona jest po prostu inna i również bardzo mi się podobała, jednak znając obydwie wersje, muszę przyznać, że bardziej przemówiła do mnie ta szwedzka. Bez dwóch zdań dużo lepiej oddaje larssonowski klimat, ale raczej nie ma w tym nic dziwnego skoro on stamtąd pochodził :) Na koniec jeszcze dwa słowa o roli Noomi Rapace jako Lisbeth Salander. Przyznaję - w stosunku do Ronnay Mara wypada o niebo lepiej i to jest właśnie Lisbeth, którą widziałam oczami wyobraźni, czytając książkę. Ren-ya - już wiem co miałaś na myśli :)

Reasumując, trylogia Millenium, to kawał dobrego, mocnego kina. Gorąco polecam!

Moja ocena: 6/6

Top 10: muzyczni idole

2012-02-22T14:01:00.000-08:00

Temat, który Kreatywa wyznaczyła na ten i poprzedni tydzień sprawił mi niemałą frajdę! Ja dzisiaj łączę 2w1 :)

Muzykę uwielbiam, słucham kiedy tylko mogę i tak na prawdę życia sobie bez niej nie wyobrażam. Jak chyba większość ludzi przechodziłam różne muzyczne fascynacje i wybranie tych dziesięciu the best of the best do łatwych nie należało...Generalnie bawię się muzyką ile wlezie i zawsze dostosowuję ją do nastroju lub też tego co akurat robię. W praktyce wygląda to tak, że np. puszczam Rammsteina do sprzątania, wzciszam Małego przed spaniem Turanauem czy Osiecką, po czym zasiadam do czytania/robótkowania przy Kaziku lub puszczam Buena Vistę. Nie mam jednego, ulubionego gatunku, bo za dużo ciekawach nurtów dookoła. Zapraszam na moje nieco pokręcone zestawienie :)

1. Kult, Kazik

Bezapelacyjnie numero uno. Muzyka Kazika Staszewskiego towarzyszy mi od wielu, wielu lat i jak dla mnie nie ma sobie równych. Przeszła ze mną okres buntu w liceum, szaleństwa na studiach i wszelkie zawirowania po. Jedyna różnica leżała w nośnikach, bo najpierw słuchałam kaset, później piratów, a odkąd pracuję, muzyczną półkę wypełniają oryginalne CD.

Druga sprawa - koncerty. Póki co byłam na czterech i każdy był na swój sposób niezapomniany. Najwięcej szału było chyba w Zielonej Górze, kiedy to przyjechałam do przyjaciół na Juwenalia. Ojjjj, działo się wtedy :)))

2. Dżem

Dżem jest zespołem, który podobnie jak i Kazik towarzyszy mi od wielu lat, tyle, że wraz ze śmiercią ich pierwszego solisty - Ryśka Riedla przestałam się interesować ich dalszą drogą. Tzn. było kilka podejść do muzyki w nowym składzie, byłam nawet na jakimś koncercie, jednak nigdy już nie było tych wrażeń i emocji co wcześniej, więc odpuściłam i pozostałam przy płytach wydanych jeszcze za życia Ryśka.

3. Happysad

Happysad, to odkrycie stosunkowo nowe, bo sprzed około 2 lat. Ich płyt słuchaliśmy non stop, podmieniając co jakiś czas muzyką zespołu Strachy na Lachy (również bardzo lubiany przez nas zespół), a w zeszłym roku udało nam się nawet załapać na przesympatyczny kocert chłopaków.

4. Piosenki Osieckiej

Fascynująca osoba, niesamowita autorka tekstów. Jej piosenki towarzyszą mi od niepamiętnych już czasów i bardzo często do nich wracam. Nie mam tu ulubionego piosenkarza, bo słucham przeróżnych wykonań, a najczęściej puszczam po prostu jedną z płyt z serii "5 oceanów" i odpływam.

5. Seweryn Krajewski

Zarówno w wersji solo, jak i z Czerwonymi Gitarami zachwyca. Klasa sama w sobie, ciepłe brzmienie głosu i ta niesamowita wrażliwość rozczulają mnie do granic możliwości. W tym miejscu przyznam, że bez jego płyty w aucie nawet nie ruszam w drogę do Polski :D

6. Mieczysław Fogg

Odkrycie ostatnich miesięcy. Tzn. wcześniej oczywiście znałam jego utwory, jednak odkąd w moje ręce trafił dwupak "Fogg Cafe", a więc nowoczesne aranżacje tychże utworów, oszalałam na ich punkcie i cały czas sobie podśpiewuję. Posłuchajcie z resztą sami!

7. Buena Vista Social Club

Klasyk do którego chętnie wracam. Zazwyczaj leci jako tło muzyczne podczas wizyt znajomych, kiedy to przy lampce wina wymieniamy sobie nowinki :)

8. Maciek Maleńczuk

Kiedyś nie mogłam nawet na niego patrzeć, tak mnie drażnił swoim sposobem bycia, jednak z czasem bardzo zaprzyjaźniłam się z jego muzyką. Ma ona w sobie coś, co mnie bardzo przyciąga. Nie wiem jak to określić... jest taka słodko-gorzka, często ironiczna, czasem bezczelna... Zmusza do myślenia. Ostatnio zasłuchuję się w duecie Waglewski - Maleńczuk i mam wielką nadzieję, że ci dwaj panowie na tych kilku utworach współpracy nie skończą!

9. Rammstein

Nieco cięższy kaliber :) Za co lubię? Głównie za teksty - z jednej strony proste, z drugiej często z podwójnym dnem. Ich muzyka daje mi na prawdę dobrego kopa, kiedy nic się nie chce, a robić trzeba :)

2 lata temu gościli w Monachium, więc udało nam się załapać na ich koncert. Rewelacja przez duże R!

10. Fatboy slim

I znowóż całkiem inny gatunek muzyczny :) Fatboya po raz pierwszy usłyszałam 10 lat temu i od tej pory nie ma party bez jego muzyki. Potrafi ruszyć każdego, o czym przekonałam się na koncercie w 2005 roku. Był to Heineken Opener Festival (zdjęcie pochodzi ze strony organizatora) i popis jaki tam dał sprawia, że do tej pory uśmiecham się pod nosem na samo wspomnienie. Wspaniały kontakt z publiką, świetne mixy i szaleństwo do białego rana. Snoop Dogg wypadł przy nim bardzo blado :)

Co nie zmieściło się na liście?

Z polskich: T.love, Elektryczne Gitary, Myslovitz, Kaliber 44, Grechuta, E. Geppert, Mozil...
Z niemieckich: Die fantastischen Vier, die Ärzte, Wir sind Helden, Xavier Naidoo...
Z innych: Queen, Leonard Cohen, Ray Charles, The Beatles, Lilly Alen, Gogol Bordello,, ..

Fotka

2012-02-22T00:43:00.000-08:00

Upubliczniłam się :) Zauważyłam, że dużo przyjemniej ogląda mi się blogi gdzie widzę choć zarys twarzy autora, więc i ja dorzuciłam foto, aby zaglądający mieli nieco bardziej osobisty kontakt. Na zdjęciu póki co ja z moją małą przylepą, bo odkąd się Młody urodził, to właśnie on jest w centrum zainteresowania naszego domowego fotografa, a ja stałam się co najwyżej małym karmiąco-tulącym dodatkiem, który się przypadkowo nawinie w kadr :)))

Skoro już przy aktualizacjach jesteśmy, to muszę jeszcze w wolnej chwili uzupełnić listę obserwowanych blogów. Zaglądam do każdego z Was regularnie, jednak korzystam głównie z czytnika, w związku z czym taka lista nie była mi potrzebna. Teraz jednak doszłam do wniosku, że warto ją zrobić choćby po to, aby wasze blogowe linki były widoczne dla każdego, dzięki czemu będą polecane dalej.

Miłego dzionka życzę!

Wiosenny komplecik

2012-02-20T07:31:00.000-08:00

Kolejna praca poświęcona małej damie, tym razem nieco większej, bo prawie 3 letniej. Wiosenna czapa i chusta powędrują na prezent do córki przyjaciółki i mam wielką nadzieję, że się słodkiej Zuzi spodobają :)

Wzór prosty i zapewne większości znany, włóczka akrylowa, szydełko nr3.

Do pokazania mam jeszcze 2 nieco inne czapy oraz kilka drobiazgów, ale poczekam z nimi na lepsze światło, bo przy tej pogodzie cykanie fotek, to istna katorga! Co prawda mam w domu takie ustrojstwo jak namiot bezcieniowy i nawet jakieś lampy by się znalazły, ale bez przeszkolenia u Kochanego raczej nie ma szans na owocną współpracę :))

Pozdrawiam Was serdecznie!

Ekspresowy prezent, czyli opaska dla niemowlaka

2012-02-17T11:23:00.000-08:00

Małżon wybywając dziś na męski wieczór dowiedział się w ostatniej chwili, że będzie tam również świeżo upieczony tatuś pewnej małej damy. Nie wypadało iść z pustymi rękami, poprosił mnie więc, abym na szybko zorganizowała jakiś drobiazg dla nowej obywatelki. Chwyciłam szybko za szydełko i wydziergałam taką oto prostą, ale uroczą opaskę (na zdjęciu nasza nowa, winylowa modelka - Matylda)

Całość, a więc wykonanie, sfotografowanie i spakowanie, zajęła mi jakieś 30 minut, koszt równy zeru, a mina męża - bezcenna :)

W wolnych chwilach powstają póki co dziecięce czapeczki oraz takie oto drobiazgi:

Więcej o nich napiszę na dniach, a tymczasem życzę miłego wieczorku!

Powiedział Bartek, że dziś... Weiberfasching :)

2012-02-16T13:42:00.003-08:00

Jak tłusty czwartek, to oczywiście pączki! W związku z tym, że te niemieckie twory pączkopodobne w ogóle mi nie smakują, nie było wyboru i trzeba było samemu coś upiec... Ależ mi się przy zagniataniu ciasta zatęskniło za naszymi polskimi cukierniami! ;)

W Niemczech za to świętujemy dzisiaj coś innego. Ostatni czwartek przed Środą Popielcową to tzw. "Weiberfasching"/"Weiberfastnacht". Święto typowo babskie i kobitki w całych Niemczech przebierają się, balując do utraty tchu na ulicach, w knajpach, domach, zamykając tym samym czas karnawału. Oprócz tego obcinają panom krawaty :) Kto się zapomni i przyjdzie dziś do pracy ze "zwisem męskim ozdobnym" ma dwa wyjścia - albo się wykupi, stawiając wszystkim paniom np. pączki, albo musi się pożegnać z tą częścią garderoby w taki sposób:

źródło

Ja w tym roku odpuściłam. Babski wieczór urządziłam sobie z moimi dziewczynami tydzień temu, a dziś siedzę i dziergam przy lampce wina. W sumie też po babsku :)

W ostatnim czasie powstało kilka szydełkowych drobiazgów, ale jakoś nie było mi po drodze z aparatem... Zupełny brak weny. Może na weekend w końcu się zmobilizuję?! Zobaczymy, a póki co przekazuję dalej linka od truskaveczki. Tylko ostrzegam! Strona wciąga na długie godziny! :)

http://craftgawker.com/popular/favorites/

Dostawa i stosik

2012-02-13T05:07:00.000-08:00

Czekałam, czekałam i w końcu się doczekałam :) Dzisiaj doszły moje nowe, kolorowe moteczki, więc powoli mogę ruszać z pomysłami, o których pisałam w poście poniżej. Hurra!

Tym razem zamówiłam piękną bawełnę, której jakość zaskoczyła mnie na całej linii! Jest ona mięciutka w dotyku, a zarazem bardzo solidna i do tego pięknie połyskuje. Włóczka nazywa się "Camilla" (firma Woll Butt) i jeśli sprawdzi się w robocie, to na pewno się zaprzyjaźnimy na dłużej.

Oprócz włóczki, zamówiłam również trochę guzików w pięknych, pastelowych kolorach, idealnie pasujących do wyżej pokazanych moteczków.

Cieszę się z tych zakupów jak dziecko, tym bardziej, że jestem już na lekkim robótkowym głodzie... Najpierw rozchorował się Maluch, później ja, więc ostatnie dni były dosyć ciężkie, a o warunkach do szydełkowania mogłam zapomnieć. Teraz jednak wychodzimy już na prostą, a z takimi materiałami motywacja do roboty podwójna :)

A skoro już przy nowościach jesteśmy, to pochwalę się jeszcze nowym stosikiem, za który mam się zamiar zabrać zaraz po skończeniu "Marii i Magdaleny" M. Samozwaniec, którą to obecnie podczytuję.

Stosik skromny za to wielce obiecujący! "Studnia przodków" Chmielewskiej oraz "Przelot bocianów" Kowalewskiej", to prezent - niespodzianka w paczce od rodziców. Prezent niesamowicie trafiony, ponieważ Chmielewską uwielbiam (choć już od wieków nie czytałam), natomiast serię o Zaworciu pochłonęłam swego czasu z wielką przyjemnością i jest to ostatni, brakujący mi tom. Ostatnia pozycja, a więc "Lód i woda, woda i lód"Axelsons to zakup ebayowy, a udało mi się ją wylicytować za całe 1,50€. Takie zakupy to ja bym mogła robić codziennie :)))

Pozdrawiam cieplutko!!!

Inspiracje, czyli chwalę się nowymi nabytkami :)

2012-02-08T05:06:00.000-08:00

Sroga zima za oknem ma jednak swoje plusy. Człowiek zaczyna niecierpliwie wyczekiwać wiosny, tęskni do słoneczka i kolorów, a dzięki temu dochodzi do interesujących wniosków :) Ja na przykład stwierdziłam, że muszę coś zmienić w swoim robótkowym świecie, bo mam chwilowy przesyt chust, szali, szaliczków, w szaro burych, wiecznie stonowanych i praktycznych kolorach, za to niesamowicie tęsknię za żywszymi barwami i odrobiną szaleństwa. Zaczęłam więc przeglądać swoje zasoby książkowo - włóczkowe, robić remament, zbierać i notować pomysły, rozglądać się po zagranicznych blogach i efet jest następujący:

- poznałam 3 nowe, baaardzo energetyczne blogi: 1 KLIK, 2 KLIK, 3 KLIK
- włóczki, których nie tknęłam od 2-3 lat, plus resztki włóczek na które absolutnie nie miałam pomysłu - sprzedane
- książki robótkowe, które już nic nowego nie wnosiły do mojego życia - sprzedane
- otrzymane z tego pieniążki zainwestowane w nowe, bardzo fajne i ciekawe książki. Oto one:

Pierwsze dwie książki zamówiłam na stronie amazon.de, z myślą o moim dzieciaczku, bo patrząc na niego już od jakiegoś czasu chodził mi po głowie temat dzieci i ręcznie robionych drobiazgów dla nich - zabawek, aplikacji na ciuszki, akcesoriów do pokoju dziecięcego itd.

1. Granny Squars - co to takiego, chyba tłumaczyć nikomu nie trzeba :) Śmieszna sprawa, bo zawsze uważałam je za staromodne i trochę obciachowe, a teraz kocham je bezgranicznie i z głowy nie chcą mi wylecieć. Kobieta zmienną jest ;) W książeczce znajdują się zarówno schematy różnych motywów, jak i ciekawe, nowe inspiracje.

2. Szydełkowe aplikacje - masa wzorów i pomysłów. Od owoców i warzyw, przez zwierzątka, po autka, stateczki itd. Mała rzecz, a cieszy :)

Kolejne książki pochodzą natomiast z amazon.com.uk. Zamawiałam tam po raz pierwszy, ale na pewno nie ostatni! Dostawa ekspresowa, a wybrane pozycje nawet o połowę tańsze niż na stronie niemieckiej!

3 i 4) 75 pomysłów na ptaszki, zwierzątka, motylki itd. oraz 100 motywów kwiatowych, to prawdziwa kopalnia wiedzy na temat dzianinowych dodatków! Przepiękne wzory i kolory. Oczu oderwać nie można i wszystkiego chciałoby się spróbować już, teraz, natychmiast :)

5. Cute & easy crochet - nazwa mówi sama za siebie. Kupa prostych, a zarazem pięknych pomysłów wraz z wzorami na dodatki do domu i nie tylko.

6. Szydełowe stworki i potworki. Rewelacyjna i przezabawna pozycja oraz idealna przeciwwaga dla słodkich kwiatków i misiów, bo mamy tu zombiaki, nietoperze, mumie itd. Synek na pewno będzie się za jakiś czas z nich cieszył :)

I to by było na tyle. Teraz tylko czekać na nowe, kolorowe włóczki oraz pierwsze efekty :)

Pozdrawiam cieplutko!

Dopisek:

Serdecznie witam nowego obserwatora - GAZYNIĘ! Moje góru szyciowe, kobieta, która tworzy z materiału prawdziwe cudeńka, a do tego chętnie dzieli się doświadczeniem. Powiem jedynie, że jestem zaszczycona i mocno zmotywowana, do dalszej walki z moją maszyną :)))

Nasze ulubione seriale

2012-02-07T14:12:00.000-08:00

Ren-ya wywoła mnie do tablicy i zaprosiła do udziału w zabawie pt." Nasze ulubione seriale". Dziękuję!
Wpis miał się co prawda pojawić nieco wcześniej, ale choróbsko Młodego pokrzyżowało nieco plany...

ZASADY ZABAWY:
1. Opublikuj u siebie na blogu logo taga.
2. Napisz, kto Cię otagował.
3. Zaproś co najmniej 5 innych blogów.
4. Wymień i opisz kilka swoich ulubionych seriali.

Teraz ze względu na ograniczenia czasowe oglądam ich coraz mniej, jednak swego czasu byłam ich prawdziwą maniaczką! Te, które kocham bezgranicznie, znalazły się w pierwszej czwórce i do nich z resztą często wracam. Są dla mnie kultowe, niesamowite i stawiają poprzeczkę na tyle wysoko, że ciężko przebić się czemuś nowemu :) Pozycje 5, 6 i 7, to już czasy liceum i fascynacja pierwszymi "amerykanami". Teraz, kiedy zdarzy się jakaś powtórka, oglądam i nadziwić się nie mogę czym to ja się tak wtedy zachwycałam, ale wielki sentyment pozostał, więc nie może ich tutaj zabraknąć. Ostatnie trzy, to już nowsze produkcje i według mnie każda ma w sobie to "coś". Nie śledzę ich może już z tak zapartym tchem, jak śledziłam np. "Przystanek Alaska", jednak kiedy już leci, to nie pogardzę :)

Na liście nie zmieściły się już niestety inne fascynacje, a były też czasy, kiedy uwielbiałam np. stare, polskie seriale typu "Wojna domowa" czy "Alternatywy 4", w okresie studiów całymi nocami oglądaliśmy 24 godziny, a i teraz poza niżej wspomnianymi lubię też zerknąć na Prawo i Porządek, Kości czy Monka. No, ale jak 10, to 10 :)

Wszystkie zdjęcia pochodzą ze strony www.filmweb.pl

1. Przystanek Alaska

2. Miasteczko Twin Peaks

3. Mash

4. 'Allo ' Allo!

5. Beverly Hills 90210

6. Przyjaciele

7. Ally Mc Beal

8. Rodzina Soprano

9. Dr. House

10. Mentalista

Do zabawy zapraszam każdego, kto ma na to ochotę, gdyż straciłam już orientację kto brał w niej udział, a kto jeszcze nie :)

Pozdrawiam!

SZARAńcza

2012-02-06T04:13:00.000-08:00

Wspominałam niedawno tutaj, że do wykonania mam dwie chusty. Ostatecznie stanęło na jednej, gdyż drugi projekt został przełożony na jesień, a ta, którą wykonałam, prezentuje się tak (dla przypomnienia: miało być młodzieżowo, a więc żadne koronki, za to koniecznie z długimi frędzlami)

Chusta, jak widać na poniższym zdjęciu jest ogromna - jej szerokość wynoci aż 240cm! Na szczęście nie jest zbyt ciężka i nosi się bardzo przyjemnie :)

Kolory i wzorek w detalu:

Chustę wykonałam z melanżowej mikrofazy, na szydełku nr 4, a zużyłam jakieś 350 gram. Bardzo przyjemna robótka!

~~~~~~~~~

Teraz, natomiast, tworzę coś jak dla mnie całkiem nietypowego, a to "coś" w fazie początkowej wygląda tak :)

Są to zaczątki różnych dziewczyńskich drobiazgów, typu wiosenne chusty i czapeczki, a więc różu, kwiatków i motylków zabraknąć nie może. Słodko, że aż mdli, ale nasz klient, nasz pan :)))

Szydełkowy koszyk - wskazówki

2012-02-02T02:14:00.000-08:00

Na prośbę Florentyny w poprzednim poście, wklejam kilka wskazówek odnośnie wykonania szydełkowego koszyka.

Jak już wspominałam, w sieci można znaleźć mnóstwo informacji na tem temat, ale wkleję tutaj opisy, które mi pomogły najbardziej:

1. Genialny i bardzo klarowny opis Pomarańczowego Kota - klik!
2. Schemat Porannej znaleziony na forum u Maranty (Florentyno, jeśli jeszcze tam nie byłaś, koniecznie zajrzyj! Cudowne kobiety i masa pomysłów na różności) klik!
3. Dla tych, którzy sobie słabo radzą z opisami - filmik

Od siebie mogę dodać, że koszyki najlepiej robić podwójną, lub potrójną nitką, z solidnej włóczki, aby trzymały formę. U mnie najlepiej sprawdziła się bawełna, choć wiem, że i z akrylu niektórzy potrafią zdziałać cuda :) Ja, osobiście koszyków nie usztywniałam, bo na moje potrzeby zupełnie wystarczyły takie jakie są, więc w tej kwestii się nie wypowiadam :)

Życzę miłego dziergania!

Resztki włóczek - koszyki

2012-01-30T07:31:00.000-08:00

Wspominałam już o nich ostatnio, jednak niestety nie miałam ani czasu ani serca do ich sfotografowania. Po 12 latach od zrobienia "prawka" i niejeżdżenia w końcu zmobilizowałam się i wykupiłam kilka godzin z instruktorem, w związku z czym moją głowę obecnie zaprzątają głównie jazdy i przepisy ruchu drogowego. Średnio pasjonujące, ale przebrnąć trzeba :)

Koszyki powstały trzy: duży, mały i średni. Są w stałym użyciu - genialna sprawa! Wykonałam je ze "spadkowej" bawełny, a więc nazwy nie podam (brak banderolek), kolory to biel i beż, a szydełko nr 4. Konstrukcja prosta, jak budowa cepa :) W sieci masa podpowiedzi.

Pierwszy i największy koszyk służy do przechowywania bieżących robótek (to, co się w nim obecnie znajduje, to kolejne resztkowce, a więc melanżowy kocyk dla Malucha i wiosenny szaliczek z ostatniego motka zielonej Luny)

W średnim koszyku przechowuję różne karteluszki, spinacze, post it'y, długopisy itd. Moje małe zboczenie z okresu studiów - uwielbiam notować, zaznaczać, a im bardziej kolorowo tym lepiej :)

Najmniejszy koszyczek jest już zrobiony dla zasady i na oparach włóczki, więc wiele się w nim nie zmieści, ale zawsze coś!

Całość wygląda na ogół tak i radośnie wędruje ze mną po domu, najczęściej od kanapy w salonie, gdzie robótkuję i wyszukuję pomysły w gazetkach, po sypialnię, gdzie czytam i zaznaczam najciekawsze fragmenty z książek. Bez tego zestawu ani rusz!

Pozdrawiam i życzę miłego dnia!

"Chata" William P. Young

2012-01-23T02:34:00.000-08:00

Książka o której pragnę dzisiaj napisać, jest równie dobra, co ciężka do zrecenzjonowania. Wspominałam o niej jeszcze przed Świętami, jednak nie znalazłam wtedy odpowiednich słów, aby oddać te wszystkie wrażenia i emocje, jakie towarzyszyły lekturze "Chaty". Czy teraz, kiedy minęło już trochę czasu, jest lepiej? Nie bardzo... Niesamowicie ciężko napisać o niej coś, co nie porazi banalnością, a zarazem nie zdradzi zbyt wiele z fabuły.

„(...) "zło" to słowo, którym opisujemy nieobecność Boga, podobnie jak używamy słowa "ciemność" na określenie braku światła albo słowa "śmierć" na określenie braku życia. Zarówno zło, jak i ciemność można zrozumieć tylko w opozycji do światła i dobra; one samodzielnie nie istnieją.”

Któż z nas, obserwując jakąś wielką tragedię lub cierpienie dziecka, nie spytał choćby raz w życiu: gdzie jest Bóg i dlaczego na to pozwala? Takie właśnie pytania stawia sobie główny bohater powieści, Mack, kiedy jego córka zostaje brutalnie zamordowana przez niezidentyfikowanego zwyrodnialca. Mack, którego relacje z Bogiem już i przed tym wydarzeniem były mocno nadszarpnięte, odwraca się od Kościoła całkowicie i pogrążony w bólu funkcjonuje jak automat do momentu, aż po latach otrzymuje bardzo tajemniczy list z zaproszeniam na miejsce zbrodni i podpisem "Tato", a w ten właśnie sposób jego żona pieszczotliwie określa Stwórcę. Mack, w pierwszym momencie zszokowany, długo rozmyśla o tym kto jest autorem tak potwornego żartu, jednak po wielu rozterkach postanawia wyruszyć na tę wyprawę, a to co zastaje na miejscu przekracza jego wszelkie wyobrażenia! Więcej zdradzić niestety nie mogę.

Najogólniej można napisać, że jest to książka o relacjach człowieka z Bogiem. Z Bogiem, ale nie z Kościołem, bo wizja zaprezentowana przez autora jest bardzo niecodzienna i Kościół odgrywa w tym wszystkim bardzo drugorzędną rolę.

„Jak już wspomniałem, ja nie tworzę instytucji. To zajęcie dla tych, którzy chcą odgrywać Boga. A więc owszem, nie przepadam za religią, podobnie jak za polityką czy ekonomią(...)Ta stworzona przez człowieka groźna trójca pustoszy ziemię i mami tych, na których mi zależy. Czy zamęt i niepokój, doświadczany przez ludzką istotę, nie jest ściśle związany z tymi trzema czynnikami?”

W takiego Boga o którym pisze autor chciałabym i ja wierzyć! Nie jest on tu surowym starcem, który macha nam paluszkiem z naganną i straszy potępieniem, a Stwórcą idącym z duchem czasu, pełnym ciepła, poczucia humoru i inteligencji. Czytelnik jest co rusz zaskakiwany i to zarówno nietypową wizją całej Trójcy Świętej, jak i samą fabułą. Tej książki po prostu nie da się czytać bez emocji i nie da się jej czytać szybko, gdyż praktycznie na każdym kroku pojawiają się kwestie warte przemyślenia, odnotowania, zapamiętania. Jestem pewna, że kiedyś jeszcze do tej pozycji wrócę, bo choć trochę książek o podobnej tematyce już przeczytałam, to tak na prawdę żadna nie urzekła mnie do tego stopnia, co "Chata". Pokuszę się nawet o stwierdzenie, że gdyby ta lektura była czytana na lekcjach religii, o wiele więcej dzieciaków zrozumiałoby sens i przesłanie jakie niesie ze sobą wiara, niestety szanse na to są równe zeru, gdyż zbyt mocno jesteśmy zakorzenieni w naszych starych, nieco zardzewiałych poglądach. Dlatego też książkę Younga gorąco polecam każdemu znudzonemu stereotypowym podejściem do tematu. Dzięki niej można wyrwać się choć na chwilę ze sztywnych ram katolicyzmu, odświeżyć umysł i uwierzyć, że religia może być czymś naprawdę przyjemnym i nieskomplikowanym.

Moja ocena: 5/6

Chcesz rozśmieszyć Boga? Opowiedz mu o swoich planach...

2012-01-22T13:52:00.000-08:00

Cóż za weekend! Miało być domowo i spokojnie, miały być porządki i odsypianie, że o nadrabianiu niezliczonych zaległości nie wspomnę... Jak wyszło? Oczywiście zupełnie inaczej! Wczoraj niespodziewana wizyta przesympatycznych znajomych i "posiadówa" do późnej nocy, dziś wczesna pobudka i szalony wypad z innymi znajomymi i dzieciaczkami w góry na sanki... Nie udało się zrealizować absolutnie nic z tego co zaplanowałam, a zmęczona jestem chyba bardziej niż przed weekendem :)

Na froncie robótkowym, jak się właśnie okazało, również drastyczna zmiana planów. Skończyłam co prawda resztkowe koszyki (na dniach zaprezentuję) i chciałam się brać za wiosenną tunikę z błękitnej Sonaty, ale zostałam zasypana prośbami o wydzierganie dwóch chust (dla odmiany na szydełku) i w tym akurat przypadku nie sposób było odmówić. Jedna chusta będzie melanżowa, nieco bardziej młodzieżowa, druga natomiast ma być zgodnie z życzeniem przyszłej właścicielki klonem mojej ukochanej, niezniszczalnej i nieco folkowej "Śliweczki", wydzierganej ze 3-4 lata temu z Sasanki.

Jest to jedna z moich naj, naj, najukochańszych chust, więc wyborowi znajomej wcale się nie dziwię :)

Co do planowania, natomiast - w najbliższym czasie odpuszczam!!!

Resztki włóczek - pomysły na wykorzystanie

2012-01-19T12:37:00.000-08:00

Zaczyna przerażać mnie ilość pojedynczych, nieprzerobionych motków zalegających w szafie! Co roku sobie obiecuję, że się z nimi rozprawię, ale zawsze jest coś "ważniejszego" do wykonania i w efekcie końcowym tylko ich przybywa... Tym razem się zaparłam i postanowiłam, że jak ich nie ruszę, to powędrują na śmietnik, więc trzeba się było rozejrzeć za jakąś inspiracją.

Ja zaliczam się raczej do osób praktycznych, więc zaczęłam od koszyków na drobiazgi, które są bardzo przyjemną, choć dość monotonną robótką. Jak skończę i wypiorę, to zaprezentuję, a póki co dzielę się pomysłami znalezionymi w sieci. Może komuś jeszcze się przyda :)

Torby, futerały, sakiewki, pojemniki

źródło

Zabawki, zawieszki, dekoracje

źródło

Pledy, kocyki, pudła z elementów, np. GRANNY SQUARE

źródło

Łapki do garnków

dla miłośniczek stylu rustykalnego :)

źródło

dla Mam, których dzieciaczki koniecznie chcą pomagać w pichceniu

źródło

klasyczne

źródło

Freeform, czyli coś dla odważnych.

Wszystkie chwyty dozwolone:)

źródło

"Dziewczyna z tatuażem" David Fincher

2012-01-18T01:23:00.000-08:00

Łącząc przyjemne z pożytecznym, porwałam wczoraj Małżona na kinową randkę :) Przyjemne, bo strasznie miło było spędzić trochę czasu poza domem, tylko we dwoje, a pożyteczne,bo niesamowicie chciałam zobaczyć ekranizację książki, która swego czasu wywarła na mnie wielkie wrażenie i porównać ją z moimi wyobrażeniami.

O czym książka opowiada chyba większość z Was już wie, daruję więc sobie szczegółowy opis i wrzucę jedynie, to co na ten temat mówi filmweb:

"Film zrealizowany na podstawie bestsellerowej książki. Mikael Blomkvist, znany dziennikarz oskarżony o zniesławienie, otrzymuje nietypowe zlecenie od właściciela koncernu przemysłowego, Henrika Vangera. Ma zbadać sprawę tajemniczego zaginięcia 16-letniej Harriet Vanger, które miało miejsce w latach 60-tych. Blomkvist nie wie, że każdy jego krok jest śledzony przez niezwykle inteligentną hakerkę, Lisbeth Salander, która wykonuje to na prośbę Vangera. Śledztwo z czasem zaczyna odkrywać krwawą i niebezpieczną historię rodziny Vanger."

Odrazu uprzedzam, że szwedzkiej adaptacji nie widziałam, więc porównań nie będzie. Mogę jedynie napisać o wersji amerykańskiej, która okazała się zadziwiająco dobra, a to z kilku powodów.

Po pierwsze, wierne oddany scenariusz. Wiadomo, że nie sposób objąć wszystkich wątków, jednak te, które w moim mniemaniu były najbardziej istotne, zostały zaprezentowane tak, że nie pozostawiły niedosytu czy też jakichkolwiek niejasności. Opinię tę potwierdza również fakt, że moja Druga Połowa, która książki jeszcze nie czytała, nie miała najmniejszego problemu z odnalezieniem się w akcji czy też dużej ilości bohaterów. Wszystko było wyraziste i stworzyło bardzo spójną całość.

Po drugie, bohaterowie. Zarówno Daniel Craig jak i Rooney Mara zagrali wprost rewelacyjnie. Jeśli chodzi o Daniela, to nie miałam nawet cienia wątpliwości, że będzie dobrze, natomiast w przypadku Roonay wątpliwości było sporo, bo jakby nie patrzeć postać Lisbeth jest niesamowicie specyficzna i wymagająca, a ta delikatna dziewczyna na zdjęciu obok (źródło) nie kojarzy się chyba nikomu z taką agresją i determinacją o jakiej czytamy w książce? A jednak dała radę! Tutaj postawiono jednak bardziej na aspekt psychologiczny, mimikę i tę niewypowiedzianą skrytość i nieśmiałość oraz siłę wewnętrzną, aniżeli na sam wyraz twarzy, mówiący całemu światu "Fuck you". Brawo Roonay! Brawa również dla Stellana Skarsgard grającego Martina Vangera, który moim zdaniem wprost został stworzony do tej roli! Dokładnie tak go sobie wyobrażałam i z wielką przyjemnością obserwowałam rozwój tej postaci na ekranie. Generalnie nie było chyba aktorów, którzy rozczarowali...

Po trzecie, ujęcia. David Fincher po raz kolejny pokazał, że jest po prostu mistrzem w tej dziedzinie. Było niesamowicie klimatycznie i mimo tego, że film jest bardzo długi -158 minut, nie zdążył znudzić czy wymęczć, więc obyło się bez nerwowego zerkania na zegarek z westchniem "ileee jeszcze?", a to chyba największy komplement dla reżysera ;)

Reasumując, film uważam za szalenie dobry. Jest to moja całkowicie subiektywna opinia, wynikająca w dużej mierze z bardzo pozytywnego nastawienia zarówno do książki, jak i reżysera, nie mniej jednak pozostali ludzie w kinie również wyglądali na baaardzo zadowolonych, więc coś w tym musi być. Dla niezdecydowanych polecam obejrzenie zwiastuna:

Top 10: ulubione cytaty z literatury

2012-01-17T06:07:00.000-08:00

Zacznę tym najbardziej aktualnym ;)

„Bo fakt, że to nie sztuka mieć dzieci, ale trzeba jeszcze mieć czas, żeby je wychować.”

Eric Ammanuel Schmitt "Oskar i Pani Róża"

Ze względu na mojego - ostatnio baaaardzo absorbującego - Szkraba, czasu wolnego mam obecnie jak na lekarstwo, niemniej jednak zawsze staram się znaleźć choćby krótka chwilkę na kilka stron książki, pare machnięć szydełkiem... czy też zabawę z Futbolową :)

Cytaty... tyle się ich przewinęło w ciągu mojego życia. Niektóre spisane, niektóre jedynie zapamiętane, część z nich powtarzana po dzień dzisiejszy, a część zachowana jedynie z sentymentu. Które wybrać? Te zabawne czy może te, które najmocniej poruszyły? Ciężka decyzja. Będzie mieszanka :)

Z dedykacją dla synka :)

Być może dla świata jesteś tylko człowiekiem, ale dla niektórych ludzi jesteś całym światem.

Gabriel Garcia Marquez

Z dedykacją dla męża :D

Armia, małżeństwo, kościół i bank: oto czterech Jeźdźców Apokalipsy

Carlos Ruíz Zafón "Cień wiatru"

Małżeństwo zawsze jest związkiem dwojga ludzi gotowych przysiąc, że tylko to drugie chrapie.

Terry Pratchett "Piąty elefant"
Inne:

Nienawidzę uczucia, że ktoś mną kieruje, nawet jeśli to dla mojego dobra; a może zwłaszcza wtedy.

William Wharton "Niezawinione śmierci"

Zwierzęta w ogrodzie patrzyły to na świnię, to na człowieka, potem znów na świnię i na człowieka, ale nikt już nie mógł się połapać, kto jest kim.

G. Orwell "Folwark zwierzęcy"

Książki to także świat, i to świat, który człowiek sobie wybiera, a nie na który przychodzi.

Wiesław Myśliwski "Traktat o łuskaniu fasoli"

Lepiej bez celu iść naprzód niż bez celu stać w miejscu, a z pewnością o niebo lepiej, niż bez celu się cofać.

Andrzej Sapkowski "Wieża Jaskółki"

– To wódka? – słabym głosem zapytała Małgorzata.(...) – Na litość boską, królowo – zachrypiał – czy ośmieliłbym się nalać damie wódki? To czysty spirytus.

M. Bulhakov "Mistrz i Małgorzata"

To, że milczę, nie znaczy, że nie mam nic do powiedzenia.

Jonathan Carroll "Szklana Zupa"

A na koniec motyw przewodni mojego bloga :)

Aby nuda była przyjemna, musi istnieć coś, z czym można ją porównać.

T. Pratchett "Eryk"

Na włoską nutę

2012-01-15T12:20:00.000-08:00

Kochani, tym razem nie będzie ani o książkach, ani o robótkach, za to o czymś niesamowicie pysznym, czym uraczyła nas dzisiaj nasza włoska przyjaciółka.
Poczułam się przez chwilkę jak bohaterka powieści Pani de Blasi, kiedy to stojąc z F. w kuchni wdychałam te wszystkie fantastyczne zapachy, tarłam parmezan i słuchałam opowieści o regionie z którego te potrawy pochodzą (południe Włoch), że o kosztowaniu tych dobrodziejstw nie wspomnę :) Przepisy oczywiście spisałam i wrzucam je tutaj ku pamięci i ku inspiracji.

Nasze menu składało się z 3 dań:

1. Vitello tonnato (przystawka)
2. Risotto gorgonzola (danie główne)
3. Torta paesana (deser - banalnie prosty do wykonania, a w smaku rewelacyjny!!!)
oraz włoskiego, białego wina Chardonnay

VITELLO TONNATO

600 gram cielęciny gotujemy przez 1,5h w wywarze składającym się z: 1 litra białego wina, 0,5-1 litra bulionu, 5 listków laurowych, 4 goździków, kilku ziarenek pieprzu i gałązki rozmarynu. Polewamy sosem na który miksujemy: 3 ugotowane jajka, 6 szt. anchovis (małe sardynki), 100gram tuńczyka w oleju, 10gram kaparów, soli i pieprzu.

RISOTTO GORGONZOLA

Składniki:

- 1litr bulionu

- 1 szklanka białego wina

- 1 średniej wielkości cebula

- 100 gram serka gorgonzola (im bardziej pikantny, tym lepszy)

- 100 gram parmezanu

- 300 gram ryżu do risotto*

- 2 gruszki (my pominęliśmy ten punkt)

- garść włoskich orzechów do dekoracji

- odrobina oliwy z oliwek i ok 50 gram masła

*dobór odpowiedniego ryżu jest podstawą dobrego risotto! Ziarna powinny być sporawe, lekko transparentne i w żadnym razie pachnące jaśminem czy innym takim :) Polecane firmy włoskie: carnaroli, scotti, flora.

Przygotowanie:

1. W garnku rozgrzać oliwę z oliwek z połową przygotowanego masła, wrzucić celbulę, podsmażyć, dodać ryż, lekko go sprażyć.
2. Dolać wino, a jak nieco już odparuje, podlewać całość bulionem, dolewając po chochelce i ciągle mieszając.
3. Kiedy ryż jest już al dente, a więc dobry, choć odrobinę twardawy, dodajemy ser gorgonzola, a po jego rozpuszczenie (ok 3 min.) dorzucamy parmezan i resztę masła, która ma za zadanie całość ładnie związać.
4. Przekładamy na talerz, posypując orzechami.

TORTA PAESANA

("chłopskie ciasto")

Składniki:

- 300 gram starego, suchego chleba

- 1 litr mleka

- 2 jajka

- 120 gram cukru

- 6 łyżek kako

- kilka kropel amaretto

- orzechy, rodzynki, jabłko - według uznania

Przygotowanie: Chleb kruszymy lub kroimy w kosteczkę i namaczamy w gorącym mleku. Odstawiamy na kilka godzin, najlepiej na noc. Dodajemy kolejno wszystkie składniki i dokładnie mieszamy. Pieczemy przez godzinę w temperaturze 190 stopni.

Rymowanki polskie

2012-01-09T13:42:00.000-08:00

Zaczyna się :) Nie sądziłam, że tak szybko do tego dojdzie, ale czas na pierwszą książeczkę z biblioteki Juniora, którą niezmiennie "czytamy" od Bożego Narodzenia, kiedy to znaleźliśmy ją pod choinką.

Kiedy wzięłam do rąk "Rymowanki" w pierwszej chwili pomyślałam, że prezent choć piękny, to jednak będzie musiał swoje odczekać, bo przecież dziecię jeszcze za małe na przygodę z literaturą (9 miesięcy). Nic bardziej mylnego! Synka wprost zauroczyły te melodyjne wierszyki, a jeszcze jak Mama do tego robi z siebie wariata i dodaje efekty specjalne w postaci śpiewania (na mój antytalent w tej kwestii zsuwamy grzecznościowo zasłonę milczenia) , machania wszelkimi dostępnymi kończynami - swoimi bądź dziecinnymi, tudzież sczypania,głaskania czy drapania, to chichotowi Malucha nie ma końca, a o to przecież chodzi!

Książka wydawnictwa Martel zawiera (oprócz kilku mniej znanych) praktycznie wszystkie wierszyki i rymowanki, które większość z nas pamięta ze swoich lat dziecinnych: Siała baba mak, Warzyła sroczka kaszkę, Fiku miku na patyku, My jesteśmy krasnoludki, W murowanej piwnicy, Krakowiaczek jeden, W pokoiku na stoliku, Idzie rak nieborak, Chodzi lisek, Uciekaj myszko do dziury, Idzie kominiarz itd. Jest ich całkiem sporo, bo ponad setka, więc zabawa na kilka godzin murowana, a dodatkowym atutem tego wydania są wspaniałe ilustracje autorstwa Pani Krystyny Michałowskiej, która była również ilustratorkę serii "Poczytaj mi mamo".

Książkę z całą pewnością warto mieć w swoich zasobach, gdyż jestem bardziej niż pewna, że posłuży ona przez długie lata. Z czystym sumieniem polecam każdemu rodzicowi oraz cioci/wujkowi, którzy nie mają pomysłu na prezent dla dziecka - jest to bardzo miła odmiana po tych wszystkich pstrokaciznach, dziwnych stworach i pozostawiających wiele do życzenia tekstach, które na ogół można znaleźć, przeglądając dział z książkami dla najmłodszych (niedalej jak 2 tygodnie temu wybrałam się z moim 5-letnim chrześniakiem do Empiku i miałam przyjemność poprzeglądać nowości w tej dziedzinie... momentami nie wiedziałam czy się śmiać czy płakać i do tej pory zadaję sobie pytanie kto to kupuje?)

Na koniec mało poprawny politycznie, aczkolwiek wesoły wierszyk, który darzę ogromnym sentymentem a którego absolutnie nie spodziewałam się znaleźć w tej książeczce. A jednak był :)

Wyszedł żuczek przed chałupkę,
Zdjął majteczki, zrobił kupkę.
- Żuczku, żuczku coś ty zrobił ?
- Jam chałupkę przyozdobił !

Bo chałupka cała biała,

Czarna plamka się przydała

Przed oczami staje mi natychmiast gospodarstwo dziadków, roześmiany Tato, palący fajkę, ja siedząca na jego kolanach i nasz konspiracyjny szept, kiedy to uczyłam się tych - w moim ówczesnym wyobrażeniu - niecenzuralnych słów na pamięć :)
Jestem strasznie ciekawa, którą rymowankę moje dziecko upodoba sobie za jakiś czas najbardziej i jakie wpsomnienia będą z tym związane...

Wyzwanie czytelnicze "Z półki"

2012-01-09T02:23:00.000-08:00

Skoro już w temacie wyzwań jesteśmy... Co prawda miałam już nie brać udziału w żadnym z nich, jednak w związku z tym, że postanowiłam w tym roku czytać głównie to, co znajduje się już w mojej bibliotece, nie zaszkodzi chyba jak dołączę do kolejnej zabawy, która bardzo do tego motywuje :)

Wyzwanie nosi nazwę "Z półki" i polega właśnie na czytaniu książek z własnych zasobów. Do wyboru są 4 poziomy:

Poziom 1 – liczba przeczytanych książek “z półki” – od 1 do 5
Poziom 2 – liczba przeczytanych książek “z półki” – 6-10
Poziom 3 – liczba przeczytanych książek “z półki” – 11-15
Poziom 4 – liczba przeczytanych książek “z półki” – 16 lub więcej

Ja zdecydowałam się na poziom 3 :)

Więcej szczegółów tutaj

Wyzwanie "Reporterskim okiem" - PODSUMOWANIE 2011

2012-01-08T14:07:00.000-08:00

Choć wszelkie statystyki lubię i kilka nawet prowadzę, postanowiłam w tym roku dać sobie spokój z upublicznianiem swoich przemyśleń, gdyż nie sądzę, aby poza mną kogoś one szczególnie zainteresowały :) Wyjątkiem jest kwestia wyzwania, którego się podjęłam, bo z tym rozliczyć się wypada, zwłaszcza, że i w tym roku postanowiłam kontynuować swoją przygodę literaturą non - fiction.

Głównym założeniem wyzwania było przeczytanie 6 książek w roku z zakresu liteteratury faktu, a ja w 2011 roku przeczytałam ich 7. Myślałam co prawda, że będzie ich nieco więcej, ale niestety nie wyszło, co wcale nie jest takie złe, gdyż dzięki temu pozostało mi kilka perełek na rok obecny :)

Z przeczytanych przeze mnie książek największe wrażenie wywarły na mnie 3 pozycje:

1. "Dziewczyny wojenne" Łukasz Modelski - recenzja
2. "Zrób sobie raj" Mariusz Szczygieł - recenzja
3. "Samsara. Na drogach, których nie ma" Tomek Michniewicz - recenzja

Całkiem sympatyczne, choć nie aż tak poruszające były:

4. "Zapiski (pod)różne" Martyna Wojciechowska - recenzja
5. "Z Miśkiem w Norwegii" Aldona Urbankiewicz - recenzja

Dobra, aczkolwiek z pewnym zastrzeżeniem okazała się książka Cejrowskiego:

6. "Podróżnik WC" Wojciech Cejrowski - recenzja

A najsłabszą i bardzo irytującą pozycją było kieszonkowe wydanie Pawlikowskiej:

7. "Blondynka w Tybecie" Beata Pawlikowska - recenzji brak.

Tyle odnośnie roku 2011. Co chciałabym przeczytać w 2012? Z całą pewnością sięgnę po "Gottland" Szczygła, "Gorączkę" Michniewicza oraz "Kobietę na krańcu świata 2" Wojciechowskiej, być możę spróbuję się przekonać do Pawlikowskiej (ale tylko w wersji normalnej!), ciekawi mnie nieco "Gaumardżos" Mellerów, a co do reszty, to pozostawiam sobie wolny wybór, bo wszyscy wiemy jak to bywa z planami ;)

Na koniec chciałabym jeszcze bardzo serdecznie podziękować organizatorce - Mooly za świetną zabawę, masę inspiracji i możliwość przystąpienia do kolejnej części wyzwania!!! Pozdrawiam Cię Marzenko :)

"Amandine" Marlena de Blasi

2012-01-07T12:17:00.000-08:00

Pierwszą przeczytaną przeze mnie w tym roku książką jest (znaleziona pod choinką) "Amandine" Marleny de Blasi. Jest to moje pierwsze spotkanie z tą autorką, ale na pewno nie ostatnie.

Historia Amandine rozpoczyna się w 1931 roku w Krakowie, gdzie przychodzi na świat jako nieślubne dziecko Andżeliki, nastoletniej córki harbiny Czartoryskiej. Hrabina w obawie przed skandalem oraz z pewnych pobudek osobistych pragnie ukryć fakt pojawienia się dziewczynki, w związku z czym kłamiąc, że dziecko zmarło, wywozi je potajemnie do klasztoru Montpellier we Francji i tam pozostawia pod opieką zakonnic oraz starannie dobranej opiekunki Solange. Wszystko odbywa się bardzo dyskretnie i nikt nie poznaje prawdziwej tożsamości dziecka, w związku z czym otrzymuje ono nowe dokumenty oraz imię Amandine. Biała karta. Dziewczynka wbrew rokowaniom (urodziła się z poważną wadą serca) rozwija się wspaniale, jednak co rusz musi się zmagać z niechęcią otoczenia - szykany siostry przełożonej, niechęć rówieśniczek oraz surowa atmosfera klasztoru, wszystko to sprawia, że gdy tylko nadaża się okazja, troskliwa Solange postanawia wywieźć Amandine do swojej rodzinnej posiadłości na północy Francji. Niestety w tym momencie wybucha wojna i podróż ta staje się koszmarem. Amandine, która ciągle marzy o odnalezieniu biologicznej matki z całych sił próbuje się w tym wszystkim odnaleźć, jednak życie szykuje kolejne niespodzianki i sprawy mocno się komplikują, również w rodzinie Czartoryskich. Czy historia zakończy się szczęśliwie? Nie zdradzę.

Przyznam szczerze, że zawsze z pewnym zakłopotaniem sięgam po książki zagranicznych autorów, które jakkolwiek dotykają historii Polski. Nie wiedzieć czemu, obawiam się niezbyt dobrego zrozumienia tematu czy też naszej nieco specyficznej mentalności, jednak tym razem zostałam bardzo pozytywnie zaskoczona. Autorka nad wyraz celnie zobrazowała Polskę, co widać na poniższym przykładzie:

"Był szósty stycznia trzydziestego dziewiątego roku. Pięć szalonych dni po tym, jak blisko dwa miliony żołnierzy zaatakowało granice Polski (...) by zniszczyć polską armię i polską duszę. Ale tego próbowano już wcześniej. Historyczne rozbiory i przesuwanie granic. Każdy naród, który dotykał polskiej ziemi, pragnął ją przerobić na swoją modłę, kroił ją, puszczał krew, próbował stłumić jej polskość, nazywał ją Prusami, Niemcami, Rosją lub Austrią. Inwazje, dominacje, państwa policyjne, prześladowani, marionetkowe rządy, zmiana nazwy, a "my nadal jesteśmy Polską". To nie polska machina militarna - słaba, zniszczona - przerażała Niemców w trzydziestym dziewiątym roku ani szaleńcza odwaga bohaterów - jedynej armii w Europie, która walczyła od pierwszego do ostatniego dnia wojny. Nie, chodziło o machinę moralną. Polska lojalność kwitła nie w obliczu ohydnego rzeźnika, lecz w obliczu człowieczeństwa Polaków. Tak, to ich polskość, ta nieugięta polskość najbardziej gnębiła chłopców Führera". str.163

Zastanawia mnie skąd w autorce taka znajomość tematu? Czyżby ją coś z naszym krajem łączyło? I nie mam tu na myśli tylko powyższego cytatu, ale całokształt tego co na temat Polski i Polaków w tej książce znalazłam.

Mnie, osobiście, książka bardzo wciągnęła, a styl pisania Pani de Blasi po prostu zauroczył. Krótkie, bardzo wyważone zdania, gdzie żadne słowo nie wydaje się zbędne, tworzą niesamowity klimat. Czasem wbijają fotel swoją surowością, a czasem wprawiają w tak nostalgiczny nastrój, że aż chciałoby się tą biedną, kochaną Amandine wyrwać z kart książki i przytulić :) Być może sama fabuła nie jest nad wyraz oryginalna, jednak książka jako całość ma w sobie to "coś", co sprawia, że czyta się ją jednym tchem, a to co po jej przeczytaniu nasuwa się na myśl, to stwierdzenie równie banalne, co prawdziwe: tam nasz dom, gdzie serce nasze...

" - Czy kiedyś tu wrócimy?

- Chyba tak. Kiedyś. Ale wtedy nie będziemy już takie same i mieszkający tu ludzie, a nawet dom i ziemia, też nie będą tacy sami. Dobrze jet wracać do dawnych miejsc, pod warunkiem, że się to rozumie." str. 233

Moja ocena: 4,5/6

Top 10: Dziesięć książek do przeczytania w 2012 roku

2012-01-05T10:04:00.000-08:00

Skoro już wróciłam, to czas na kolejną część zabawy z Kreatywą :)

Temat na ten tydzień brzmi: Dziesięć książek do przeczytania w 2012 roku i choć kolejka książek czekających na przeczytanie w tym roku jest przynajmniej dziesięciokrotnie dłuższa, to w gruncie rzeczy bez większego problemu udało mi się wybrać te do przeczytania w pierwszej kolejności. Sprawę znacznie ułatwiło mi jedno z moich noworocznych postanowień, które brzmi "Zapasy książkowe zmniejszać, a nie powiększać!", w związku z czym wszystkie niżej przedstawione pozycje wybrałam z mojej domowej biblioteczki. Pierwsze pięć pozycji, to książki polskie, natomiast kolejne pięć, zagraniczne.

1. "Lala" Jacej Dehnal

2. "Bieguni" Olga Tokarczuk

3. "Traktat o łuskaniu fasoli" Wiesław Myśliwski

4. "Monopol na zbawienie" Szymon Hołownia

5. "Złote żniwa" Tomsz Gross

6. "Opętanie" A. S. Byatt

7. "Norwegian Wood" H. Murakami

8. "Dom duchów" I. Allende

9. "Chłopiec z latwcem" K. Hosseini

10. "Połówka żółtego słońca" Chimamanda Ngozi Adichie

O każdej z tych książek naczytałam się lub nasłuchałam wiele dobrego, tak więc mam wielką nadzieję, że się nimi nie rozczaruję, a przede wszystkim, że uda mi się je wszystkie w nadchodzących 12 miesiącach przeczytać! :)

Szyciowo cz.3 (Ozdoby)

2011-12-21T07:39:00.000-08:00

To już ostatnie prace szyciowe, które pokazuję w tym roku. Maszyna do szycia została z bólem serca schowana i czas zabrać się do pakowania nie tylko wyjazdowego, ale i prezentów, które zerkają na mnie z każdego rogu mieszkania i zastanawiają się czy o nich nie zapomnę ;)

Choinka od wczoraj ubrana, więc i klimat świąteczny powoli się udziela... W tym roku obok bombek zawisło kilka ozdób, które wykonałam z juty oraz sznurka. Jak już wspominałam oszalałam ostatnio na punkcie takich surowych, naturalnych dekoracji, więc nie mogło ich zabraknąć na moim drzewku . Wykonałam ich w tym roku całkiem sporo i te, które nie powędrowały na choinkę będą zawieszkami na prezenty, które ze względu na nietypowe gabaryty nie trafiły do worków z poprzedniego posta :)

Kiedy tak sobie przy tej mojej maszynie siedziałam i szyłam wyżej wspomniane drobiazgi, wpadł mi do głowy kolejny pomysł, mianowicie koszyczek na pierniki. Tzn. koszyczek znany jest w sieci pod nazwą "koszyczek na pieczywo", ale jaka to różnica co w nim siedzi ;) Tu jeszcze przed praniem i prasowaniem :

Kolejną inspiracją stał się natomiast telefon od Mamy, która podczas rozmowy o świątecznym menu narzekała, że zawieruszuł się jej przepis na ulubiony sernik. Niewiele myśląc złapałam pierwszy z brzegu zeszyt, obmierzyłam z każdej strony i uszyłam taki oto "przepiśnik", zawiązywany tak, aby nawet i luźne kartki nie miały prawa wyjścia na wolność :)

Zeszytów tego typu powstało jeszcze kilka sztuk (4 jeśli się nie mylę), ale wątpię, że zdążę je sfotografować przed wręczeniem, ponieważ czeka je jeszcze pranie i przyozdabianie, a czas goni...

W każdym bądź razie z szyciem chwilowo koniec. To o czym jeszcze chciałabym napisać, to pewna urocza książka oraz zaległości szydełkowe o których już kiedyś wspominałam, a czy się uda? Zobaczymy :)

Szyciowo cz.2 (Woreczki świąteczne)

2011-12-20T02:15:00.000-08:00

Obiecałam, więc pokazuję :)

Na początek woreczki "prezentowe". Powstało ich kilkanaście, jednak wszystkie w podobnej, typowo świątecznej tonacji, więc nie będę pokazywała wszystkich, a jednynie trzy przykładowe, bo pozostałe różnią się jedynie wielkością, rozłożeniem materiału czy też rozmieszczeniem aplikacji. Materiały wszędzie te same, czyli moja ukochana krateczka oraz czerwona i beżowa bawełna, ewentualnie koronka.

Prezenty zapakowane w takie woreczki odrazu nabrały innego wymiaru, stały się takie bardziej od serca...

Kolejne prace powstały za to na użytek domowy. Są to baaaardzo praktyczne woreczki na owoce i orzechy, które ostatnio pochłaniamy w ilościach hurtowych. Teraz nie ma już problemu z podrzucaniem sobie orzechów z pokoju do pokoju ;), a owoce dłużej zachowują świeżość. Myślę, że po świętach uszyję jeszcze kilka sztuk, choćby na drobiazgi Malucha, które powoli zasypują nasze mieszkanie...

Dla zainteresowanych podaję woreczkowe tutoriale, które mi pomogły: tutek 1, tutek 2, tutek 3

P.S. Czy Wam również czas ostatnio tak przyspieszył?! Robię tysiąc rzeczy na raz, a i tak nie wyrabiam!

Bułeczki razowe

2011-12-15T01:26:00.000-08:00

Słowem wstępu... odkąd zaszłam w ciążę, zaczęłam zwracać większą uwagę na to co jem. Wiadomo, jest to stan wyjątkowy i o ile wcześniej nie przykładałam większej wagi do mojego jadłospisu, o tyle w momencie pojawienia się nowego lokatora, musiałam się mocno przestawić. Maluszek urodził się zdrowy i piękny, ale nie był to jeszcze koniec przygody ze zdrowym jedzeniem, bo podczas okresu karmienia trzeba było zadbać o to, aby mleko było jak najbardziej pełnowartościowe, a później przy pomocy diety pozbyć się tych kilku(nastu) nadprogramowych kilogramów :) W chwili obecnej osiągnęłam swój cel i w zasadzie mogłabym już dać sobie spokój ze zdrowym odżywianiem, ale prawda wygląda tak, że teraz nie wyobrażam już sobie powrotu do starych nawyków i nadal staram się wybierać produkty pełnowartościowe, jak najmniej korzystać z gotowców, a takie rzeczy jak pieczywo wykonywać sama, bo choć może nie wygląda ono tak pięknie jak te sklepowe, to smakuje o niebo lepiej, a do tego mamy pewność, że nie pochłaniamy samych zagęszczaczy i konserwantów :)

Przepis na pyszne bułeczki, który proponuję dzisiaj, znalazłam tutaj:

Składniki (wychodzi 8 średnich bułek):

450g mąki pszennej razowej

2 łyżeczki soli

50g miękkiego masła

3 łyżeczki suchych drożdży

2 łyżeczki cukru

300ml ciepłego mleka

szklanka ulubionych ziaren

W misce wymieszać wszystkie suche składniki i ziarna, dodać masło. Wmieszać je w mąkę, a następnie dodać mleko i zagniatać, aż ciasto zrobi się gładkie i elastyczne. Wyrobione przełożyć do miski posmarowanej olejem, szczelnie przykryć i odstawić w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. Gdy ciasto podwoi swoją objętość, ponownie krótko wyrobić i formować 8 bułek. Układać je na blaszce, przykryć i odstawić na 30 minut (lub dłużej, jeśli konieczne) do napuszenia. Przed pieczeniem można je posmarować rozkłóconym jajkiem i posypać ziarnami, posmarować mlekiem lub oprószyć mąką.Piec 15-20 minut w temp. 220st.

Dobra, razowa mąka do podstawa. Obecnie na naszym rynku jest jej spory wybór, więc każdy znajdzie coś dla siebie. Moim faworytem jest mąka żytnia oraz orkiszowa.

Ziarna i otręby są wręcz rewelacyjnym dodatkiem do wszelkich sałatek i pieczywa! Ja tym razem wykorzystałam ziarna dyni, słonecznik, siemię lniane oraz otręby pszenne, orkiszowe i owsiane.

Mój mały pomocnik w akcji - dobry mikser wielofunkcyjny przyjacielem każdej kobiety! :D

A bułeczki wyglądają tak:

To znaczy wyglądały, bo zostało już po nich jedynie wspomnienie...

Następnym razem napiszę o chlebku dla leniwych :)

Cycuszki :)

2011-12-14T13:40:00.000-08:00

Tak się śmiałam w poprzednim poście z innych, a właśnie mi się przypomniało, że ja na swoim koncie również mam małe dziwactwo i po przegrzebaniu starych katalogów, znalazłam nawet dowód na to:

Poducha wykonana na prezent dla pewnego samotnego młodzieńca :)

Jakość zdjęcia pozostawia wiele do życzenia, ale musicie wybaczyć, bo było one robione chyba ze 4 lata temu, czyli w czasach, kiedy to o blogu mi się jeszcze nawet nie śniło...

Z tego co pamiętam, to poducha zrobiła wtedy furrorę i miałam na nią kilka zamówień, ale po 2 czy 3 sztukach wymiękłam i podziękowałam - ja się nie nadaję do takich rzeczy jak powtórki :)

A wracając do czasów obecnych - niebawem drobna wstawka kulinarna, recenzja kolejnej, bardzo ciekawej książki oraz kilka szyciowych drobiazgów w temacie świątecznym.

Pozdrawiam i zapraszam!

Zimowe inspiracje ;)

2011-12-12T04:32:00.000-08:00

Ślubny przesłał mi linki do strony z takimi cudeńkami, a ja nie wiedząc czego się spodziewać zajrzałam i przy czapkach oplułam ze śmiechu monitor kawą :))) Kto wpada na takie pomysły?!

Kilka przykładów:

"Okno z widokiem" Magdalena Kordel

2011-12-11T00:47:00.000-08:00

Cóż można napisać o książce, która oprócz tego, że była miłym przerywnikiem i wywołała kilka razy uśmiech na twarzy, okazała się być całkiem przeciętnym czytadełkiem?

Bohaterka sterana życiem w wielkim mieście udaje się w rodzinne strony, aby odpocząć po skanalu w który została niesłusznie wplątana, a ukochana babcia pomaga jej stanąć na nogi. W międzyczasie w miasteczku pojawia się bardzo zły bohater, który w miejsce wiekowej kapliczki pragnie wybudować nowoczesne hale, a nasza bohaterka wraz z kilkoma (oczywiście bardzo dobrymi) mieszkańcami miasteczka oraz studentami ściągniętymi z Warszawy, postanawia temu zapobiec, a czy jej się to uda? Raczej nietrudno się domyślić...
Strasznie schematyczne to wszystko i jednowymiarowe - albo białe, albo czarne, za to żadnych odcieni szarości...

Książkę Magdaleny Kordel przeczytałam z przypadku i poza kolejnością. Otrzymałam ją w mikołajkowej paczuszce, a że już wcześniej o niej słyszałam i opinie na jej temat były dość ciepłe, postanowiłam natychmiast po nią sięgnąć. Owszem, książka ta jest nawet całkiem sympatyczna, jednak absolutnie nic jej nie wyróżnia spośród tysiąca tego typu powieści.

Opis zaczerpnięty z merlina, który de facto nieco mija się z prawdą:

"Okno z widokiem" to powieść pełna zagadek i nieoczekiwanych zwrotów akcji. Przeszłość miesza się z teraźniejszością, przez wiele lat skrywane sekrety rodzinne wychodzą na jaw... Grupa studentów archeologii dokonuje wstrząsającego odkrycia, a policjanci choć nieco niekonwencjonalni, wykonują swoja pracę z dużym zaangażowaniem i dobrymi wynikami. To również opowieść o ciepłej i pełnej miłości relacji pomiędzy wnuczką i babcią, o małomiasteczkowej społeczności i proboszczu, który jest nadzwyczaj otwarty na problemy wszystkich swoich duchowych podopiecznych. Wszystko to tworzy niepowtarzaną atmosferę i prowadzi do zaskakującego finału, w którym czynny udział poza główną bohaterką biorą mieszkańcy Malowniczego i przyjezdni: sędziwy profesor, jego żona, historyk amator, studenci archeologii, pewien przystojny strażnik miejski, przyszywany dziadek Róży, proboszcz i wielu, wielu innych. Książka poza ciekawą akcją nie pozbawiona jest humoru, który jak już się przekonali czytelnicy poprzednich powieści jest nieodłączną częścią twórczości Autorki.

Przyznam, że zapowiadało się dużo ciekawiej, niż okazało się w rzeczywistości... Polecam raczej tym, którzy są przemęczeni i szukają miłej odskoczni na kilka godzin, aniżeli tym szukającym większych wrażeń :)

Moja ocena: 3/6

Okazja czyni... spustoszenia w porfelu :)

2011-12-10T03:14:00.000-08:00

Ciężkie jest życie człowieka z wieloma pasjami... jak nie włóczki, to koraliki, jak nie koraliki, to książki, jak nie książki, to materiały - zawsze znajdzie się coś co człowieka skusi, zanim ten zdąży się dobrze zastanowić nad swoim szaleństwem :) W ten o to sposób na mojej półce zagościł kolejny, pokaźny stosik, tym razem szmaciany:

Zakupy w Ikei złożyły się z nadejściem paczki z mojego ulubionego sklepu internetowego, stąd prezentacja zbiorowa. Część materiałów w klimacie świątecznym, część w tildowym, a część, to piękne bawełenki na podszewki. Generalnie na każdy z materiałów jest już pomysł, ale że plany mogą jeszcze ulec zmianie, to póki co ich nie zdradzę :)

Ikea nie powaliła mnie dzisiaj jeśli chodzi o tkaniny. Te, które sobie wcześniej upatrzyłam na ich stronce okazały się na żywo byle jakie i w efekcie końcowym wybrałam coś całkiem innego - czerwoną bawełnę, bo coś ostatnio ten czerwony za mną chodzi, czarną z ptaszkiem oraz beżowo-białą. Oprócz tego trafiły się jeszcze dwie poduchy w na prawdę śmiesznej cenie (0,50€, czyli jakieś 2zł za sztukę), wręcz idealne na wybebeszenie, co mnie cieszy tym bardziej, że akurat potrzebuję wypełnienia do innych drobiazgów i nie miałam na nie pomysłu :)

W związku z tym, że Matka Polka ma dziś wychodne i wybiera się na ostatnie, przedświąteczne zakupy, pozostawiając latorośl pod okiem taty, pozostaje mieć nadzieję, że na jej drodze nie pojawi się żadna księgarnia, sklep dla hobbystów, tudzież kącik z koralikami, bo inaczej puści rodzinę z torbami :)))

Szyciowo. Część 1

2011-12-09T08:06:00.000-08:00

Na początek, bieżnik. Praca o tyle dziwna, że ani ja, ani moja druga połowa nie jesteśmy miłośnikami obrusów i na składzie mamy dosłownie 2 sztuki. Jeden biały, świąteczny, a drugi beżowy, płócienny z pięknymi ręcznie wyszywanymi kwiatkami, który to otrzymaliśmy w spadku po prababci męża - miłośniczki i mistrzyni haftu. Kiedyś go tutaj z pewnością zaprezentuję, bo jest to po prostu małe dzieło sztuki!

Tym razem potrzebowałam jednak czegoś innego - prostego, nieco mniejszego, takiego w sam raz pod stroik, aby ten nie rysował nam stołu. Padło więc na bieżnik :)

Bieżnik jest prosty, lniany i choć rozważałam doszycie jakiejś koronki, to ostatecznie zdecydowałam się na wersję skromniejszą, bo po przymiarce ewentualnej koronki i stroika, stwierdziłam, że za dużo tego dobrego ;)

Oprócz bieżnika powstało jeszcze etui na okulary według tutorialu gazynii oraz chustecznik do kompletu. Materiał znany z tej torby.

Takich właśnie chusteczników powstało więcej - na prezenty oczywiście, ale nie będę Was nimi męczyła i symbolicznie zaprezentuję tylko jeden z nich :)

Na dniach wrzucę kolejne zdjęcia, tym razem woreczków na świąteczne prezenty, a póki co zbieram się do wspomnianej już wczoraj Ikei po kolejne materiały :D

Żeby nie było, że nic nie robię... :)

2011-12-08T14:58:00.000-08:00

Miałam dziś ambitny plan sfotografowania zaległych prac szydełkowych, ale po 2 godzinach walki poddałam się. Brzydka, ponura pogoda i metaliczny kordonek stanowczo nie idą w parze :) Koniecznie muszę doczytać jak się takie nietypowe rzeczy fotografuje, bo dzisiaj nijak nie mogłam dobrać ani tła, ani oświetlenia, ani nawet dobrej perspektywy i to co mi z tej sesyjki wyszło po prostu nie nadaje się do pokazania, a wrzucać badziewia tylko dla zasady nie chcę.

Na poprawę humoru usiadłam za to do maszyny do szycia i na tym froncie poszło stanowczo lepiej! Poza całkiem sympatycznym, choć prostym, lnianym bieżnikiem powstało jeszcze kilka drobiazgów, które po "doprawieniu" kokardką/koralikiem będę mogła tutaj radośnie zaprezentować, być może nawet już jutro!

Projekty szydełkowe już zakończyłam, za druty nawet się do końca roku nie biorę, więc myślę, że teraz więcej czasu poświęcę właśnie zabawie z materiałem. Jutro wybieram się nawet w tym celu do Ikei, bo upatrzyłam sobie kilka tkanin, ale czy na żywo będzie mi się to dokładnie tak samo podobało... Po doświadczeniach z włóczką zamawianą w internecie, śmiem wątpić ;)

Pozdrawiam Was cieplutko i do usłyszenia!

Rozdawajki

2011-12-06T06:38:00.000-08:00

Zapisałam się na trzy rozdawajki. W końcu kto nie gra, ten nie wygrywa ;)

Pierwsze i drugie candy organizuje cub@ libre.

Szyciowe - szczegóły tutaj

Filcowe - szczegóły tutaj

Trzecie candy jest książkowe i odbywa się na blogu Lego ergo sum . Do wygrania jest książka Tima Butchera pt.: "Front burzowy"

Może tym razem się poszczęści? :)

Ja pierniczę...

2011-12-05T13:36:00.000-08:00

Skoro Święta za pasem, to czas najwyższy pomyśleć o pierniczkach! Zazwyczaj robię je kilka tygodni wcześniej, aby zdążyły odpowiednio skruszeć, ale w tym roku nieco się zagapiłam i dopiero podczas minionego weekendu wzięłam się do roboty.

Ja w tym roku zaszalałam i robiłam z podwójnej ilości ciasta, więc wyszło ich na prawdę sporo (po 17tej blaszce przestałam liczyć...), ale ludziom bez zobowiązań typu samotna ciocia czy też starsi, bezdzietni sąsiedzi, którym wypada się odwdzięczyć za te wszystkie drobiazgi, którymi obdarowują w ciągu roku Młodego, stanowczo nie polecam takiej zabawy ;)

Pierniczki wylądowały już tam, gdzie ich miejsce, czyli spora część w brzuchu małżonka ;), część w słojach na użytek domowy, a reszta w puszkach, które później powędrują do nowych właścicieli :)

Temat tegorocznych wypieków uznaję tym samym za zamknięty! Reszta na szczęście w rękach mamy i bratowej :)

Druga Niedziela Adwentu

2011-12-04T14:27:00.000-08:00

To nie do wiary, że do Świąt zostały już niecałe trzy tygodnie! Czas przecieka mi między palcami i ostanio o mało co nie zapomniałam o stroiku adwentowym! No, ale w ostatniej chwili mnie oświeciło i jednak coś powstało :) W tym roku jest on dosyć skromny i zamiast bombek, kokardek czy też innych włosów anielskich, postawiłam na ozdoby w pełni naturalne.

Generalnie zauważyłam, że wraz z wiekiem mój gust w kwestii dekoracji drastycznie się zmienia. Wcześniej uwielbiałam wszelkie świecidełka, lekki przepych, natomiast teraz uważam, że im mniej, tym lepiej, a z ozdób królują u mnie przede wszystkim orzechy, żołędzie, suszone pomarańcze oraz przyprawy typu cynamon czy też anyżowe gwiazdki. Jak tak dalej pójdzie, to za kolejne 10 lat ograniczę się do samych gałązek ;)

Życzę wszystkim zaglądającym pięknego, a przede wszystkim spokojnego okresu przedświątecznego oraz tego abyśmy w wirze porządków i kucharzenia, nie zapomnieli o tym co najważniejsze!

Do usłyszenia niebawem!

Król Karol kupił królowej Karolinie...

2011-12-02T12:49:00.000-08:00

Wspominałam swego czasu, że zostałam obdarowana pięknymi, ręcznie robionymi kulami ceramicznymi na korale. Jako, że na lato taka biżuteria jest według mnie zbyt ciężka odłożyłam je na później i teraz nadeszła idealna pora na ich wykorzystanie.

Korale świetnie sprawdzają się przy różnego rodzaju golfach czy sweterkach i najchętniej w ogóle bym się z nimi nie rozstawała :) Jedyny problem, to mój mały łobuziak, który uwielbia łapać i ciągnąć za wszystkie mamine ozdoby, ale od czego są extra mocne rzemyki i dobre kleje ;)

Co do ozdób tego typu, to mam jeszcze kilka pomysłów, ale usiądę do nich dopiero po Nowym Roku, bo póki co na froncie robótkowym króluje szydełko i klimaty świąteczne, jak to o tej porze roku bywa :) Mam nadzieję, że na weekend pogoda dopisze i będę mogła te moje drobiazgi "obfocić" i zaprezentować.

Blogspot

2011-12-01T11:10:00.000-08:00

Nie mam siły...Dwa razy napisałam długiego posta o ostatnio zrobionym szalu i dwa razy posty poszły w kosmos, mimo zapisywania na bieżąco. Chrzanię to, trzeci raz tego samego pisać nie będę! Na dniach spróbuję pokazać inne prace, o ile szanowny blogspot pozwoli...

Pozdrawiam zaglądających!

"Dziewczyny wojenne. Prawdziwe historie" Łukasz Modelski

2011-11-26T11:27:00.000-08:00

"Nie pozwoliły aby wojna zniszczyła ich marzenia.
Wojna to z pozoru męska sprawa. Zmienia jednak kobiece losy tak samo mocno, jak męskie. Jak żyć w czasach, gdy własne wesele kończy się aresztowaniem przez gestapo, gdy tylko bliski poród wstrzymuje wykonanie wyroku śmierci, gdy powodzenie zadania wymaga nawiązania romansu z wrogiem? Jak zachować kobiecą wrażliwość, gdy wokół panuje okrucieństwo, przemoc i niesprawiedliwość? Gdy najmodniejszym dodatkiem staje się biało-czerwona opaska, a w torebce, obok szminki i lusterka, trzeba schować pistolet?
Łukasz Modelski wysłuchał jedenastu niezwykłych historii kobiet, których młodość upłynęła pod znakiem drugiej wojny światowej. Są wśród nich córka marszałka Piłsudskiego i wnuczka księcia Lwowa, premiera rewolucyjnego rządu rosyjskiego, która pokochała legendę polskiego podziemia - majora Łupaszkę).
Nie chcą, by nazywać je bohaterkami, ale ich historie zapierają dech w piersiach - akces do oddziału żywych torped, udział w akcjach egzekucyjnych AK, ratowanie żydowskich dzieci. Pozostają zarazem młodymi, pięknym kobietami, które chcą kochać w tych nieludzkich okolicznościach, a do Powstania Warszawskiego idą w najlepszych sukienkach, aby być gotowymi na paradę zwycięstwa.
Wzruszająca i fascynująca lektura. Książka inna niż wszystkie."
(Opis z okładki)

Książka inna niż wszystkie... tak, to bardzo celne określenie. Już dawno nie zdarzyło mi się czytać książki w tak wielkim skupieniu i z takimi wypiekami na twarzy, a emocje temu towarzyszące, porównywalne z tymi po przeczytaniu "Kamieni na szaniec" po raz pierwszy, a więc niedowierzanie, duma i wzruszenie bez końca. Jedenaście niesamowitych kobiet, jedenaście niesamowitych opowieści:

1. Halina "Dzidzia" Witting z domu Rajewska: sześciogodzinna mężatka
2. Magdalena Grodzka-Gużkowska z domu Rusinek: po poręczy
3. Halina "Hala" Chlistunow: w tej letniej sukience
4. Zenobia "Zenia" Klepacka z domu Żurawska: trochę z boku
5. Barbara Matys-Wysiadecka: schowałam się, bo co ja powiem
6. Jadwiga "Jagoda" Piłsudska-Jaraczewska: jedyna Polka w rodzinie
7. Irena "Irka" Tyman z domu Baranowska: znaliśmy się od zawsze
8. Wanda Kiałka z domu Cejkówna: chciałaby Pani należeć gdzieś?
9. Lidia "Lala" Lwow-Eberle: jakoś samo przyszło
10. Alicja "Ala" Wnorowska: żadna wielka miłość
11.Zofia "Zosia" Wysocka z domu Wikarska: ja Ci dam wojnę

Odkąd sięgam pamięcią, wojna faktycznie kojarzy mi się tylko z mężczyznami. Opowieści o pradziadku wracającym z frontu (I wojna światowa), o dziadku (II wojna światowa), historie Taty, który zmuszony był brać udział w najeździe na Czechosłowację i który otarł się o wojnę w Iraku... Wszystko to znam jedynie z męskiego punktu widzenia. Kobiety miały w tym czasie inną rolę - opiekowały się dziećmi oraz schorowanymi rodzicami/teściami, a ponadto próbowały wiązać koniec z końcem w tych nieludzkich i ciężkich czasach, modląc się o szczęśliwy powrót swoich małżonków. Siłą rzeczy przekonana byłam, że takie właśnie są reguły gry i, że taki porządek tego świata, więc tym większym zaskoczeniem były dla mnie "Dziewczyny wojenne". Być może zabrzmi to nieco patetycznie, ale po części runął mój światopogląd. Runął, jednak w pozytywnym tego słowa znaczeniu, bo i owszem, zdaję sobie sprawę, że płeć piękna miała w wojnie swój udział, jednak zawsze myślałam o takich Paniach w kontekście pojedynczych przypadków, takich które to podporządkowują całe życie innym, poświęcając się bez końca, kosztem własnego szczęścia czy rodziny. Okazuje się, że byłam błędzie, w bardzo dużym błędzie! Bohaterki tej książki, to nie tylko "żołnierze", ale młode kobiety z krwi i kości - rozśpiewane, malujące usta pomadką i noszące sukienki, mające swoje małe i duże marzenia odnośnie studiów, mężów, dzieci, kokietujące, zadziorne, a jednak niesamowicie odważne, waleczne i zdolne do poświęceń, których nie powstydziłby się żaden mężczyzna. Mieszanka wybuchowa, sprawiająca, że nie sposób się od tych historii oderwać!

To co mnie w tej książce najbardziej urzekło, to sposób w jaki bohaterki opisują swoje przeżycia. Opowiadają wszystko bez cienia samouwielbienia, patosu czy też dramatyzmu, choć temat bardzo bolesny. Czasem z humorem, czasem z rezerwą, za każdym razem niesamowicie ciekawie. Nie wybielają się, często śmieją się ze swoich typowo "babskich" reakcji, sprawiają wrażenie, jakby takie rzeczy jak aresztowanie na własnym ślubie, zesłanie na 20 lat na roboty przymusowe do Rosji, poród i wychowywanie dziecka w więzieniu, latanie szybowcami pod ostrzałem czy też wieloletnia tułaczka po lasach z partyzanką, były czymś najnormalniejszym pod słońcem! Zapewne w tamtych czasach tak właśnie było, gdyż bardzo częto pojawia się stwierdzenie, że każdy chciał gdzieś przynależeć, działać, a więc szukał kontaktów do "podziemia", aby jak najlepiej służyć ojczyźnie, jednak z perspektywy czasu brzmi to tak niesamowicie, że czyta się to nie tyle jak historie prawdziwe, a jak powieść sensacyjną i najlepszy thriller zarazem. Gdyby nie liczne fotografie, można by się nie raz zapomnieć...

Tysiące myśli, tysiące pytań przelatuje przez głowę po przeczytaniu tej książki. Wbija ona w fotel i nie pozwala o sobie zapomnieć. Z czystym sumieniem POLECAM i to nie tylko miłośnikom historii, bo każdy, choć odrobinę wrażliwy człowiek znajdzie w niej coś dla siebie.

Moja ocena: 6/6

Książkę dopisuję do wyzwania "Reporterskim okiem"

Być kobietą, być kobietą...

2011-11-22T02:49:00.000-08:00

Czy ktoś jeszcze pamięta słowa piosenki Alicji Majewskiej o wyżej wspomnianym tytule?

Być kobietą, być kobietą - marzę ciągle będąc dzieckiem,
być kobietą, bo kobiety są występne i zdradzieckie...
Być kobietą, być kobietą - oszukiwać, dręczyć, zdradzać
nawet, gdyby komuś miało to przeszkadzać.

Mieć z pół kilo biżuterii, kapelusze takie duże
i od stałych wielbicieli wciąż dostawać listy, róże.
Na bankietach, wernisażach pokazywać się codziennie...
Być kobietą - ta tęsknota się niekiedy budzi we mnie...

Ja, osobiście bardzo ją lubię i właśnie przy akompaniamencie tejże piosenki powstało kilka nowych drobiazgów biżuteryjnych. Miało być delikatnie, kobieco i subtelnie - myślę, że się udało :)

Kolczyki wykonane z małych i dużych perełek Swarovskiego oraz srebrnych bigli i szpileczek:

Mniej szlachetne materiały (szklane koraliki oraz posrebrzane półfabrykaty), za to kolorki cudne!

A na koniec taka typowo babska zakładeczka do książki:

Tym razem będę egoistką i nic nie powędruje na prezenty. Wszytko zachowam dla siebie, a co! :)

"Cukiernia pod Amorem. Hryciowie" Małgorzata Gutowska - Adamczyk

2011-11-21T00:16:00.000-08:00

Nareszcie moja ciekawość została zaspokojona! Po kilku miesiącach męczarni związanej z wyczekiwaniem na kolejną część tej przepięknej rodzinnej sagi, mogłam się nareszcie zatopić w lekturze tomu trzeciego i w żadnym wypadku nie zgodzę się z opiniami, iż autorka każdym kolejnym tomem zaniżała poziom! Owszem, są one zróżnicowane, jednak moim zdaniem właśnie to działa na ich korzyść, ponieważ tym samym zaskakują i jeszcze bardziej wciągają.

Choć każdy z tomów opowiada o losach innej rodziny, to wspólnym mianownikiem wszystkich części jest tytułowa cukiernia oraz tajemnica pewnego pierścienia, odnalezionego po latach w podziemich Gutowskiego rynku. Historie wszystkich trzech rodzin subtelnie się przeplatają, a opowiadane są dwutorowo - z jednej strony śledzimy czasy dawno minione, z drugiej zaś współczesne, kiedy to potomkowie wspomnianych już rodów odkrywają kolejne tajemnice rodzinne, a równocześnie próbują odnaleźć się w otaczającej ich rzeczywistości. W książkach tych znajdziemy więc praktycznie wszystko, czego należy wymagać od porządnej, rodzimej sagi - wielowątkowość, ciekawych bohaterów, życie w czasach prosperity w pięknych, polskich dworach, wielkie miłości, niesamowite intrygi, czasy zawieruchy wojennej, masę emocji z nutką patriotyzmu, smutną Polskę w czasach PRLu oraz rzeczywistość, która nas obecnie otacza. To samo tyczy się bohaterów - wyraziści, sugestywni, pełnokrwiści! Każda postać, nawet ta drugo- czy też trzecioplanowa, jest tak wyraźnie zarysowana, że nawet przez moment nie ma się tego (jakże często spotykanego) wrażenia sztuczności i czy to czytając o hrabiach Zajezierskich, drobnych złodziejaszkach Cieślakach czy też o walczących o przetrwanie Hryciach , czyta się o ludziach z krwi i kości, ze wszystkimi ich słabościami, co akurat moim zdaniem ma o tyle duże znaczenie, że dzięki temu przestają być one postaciami "papierowymi", a stają się w pewien sposób kimś bliskim i tym mocniej przeżywa się ich losy.

Hryciowie są ostatnią częścią tej znakomitej sagi i znajdujemy tu rozwiązanie większości zagadek. Rozwiązanie zaskakujące i pozostawiające leciutki niedosyt. Zabieg autorki, aby czytelnik sam sobie dopowiedział niektóre kwestie jest według mnie strzałem w dziesiątkę, gdyż to, że nie ma tu wszystkiego podanego na tacy sprawia, że jeszcze długo po zakończeniu lektury snuje się własne domysły, a w ten sposób niełatwo o książce zapomnieć...

Jak i przy poprzednich częściach, tak i tym razem nie mogę wyjść z podziwu nad kunsztem Pani Gutowskiej - Adamczyk. Tyle wątków, tylu bohaterów, kawał polskiej historii, a wszystko połączone w tak spójną całość! Brawo. Z całego serca życzyłabym sobie, aby w polskiej literaturze pojawiało się jak najwięcej tak ciepłych, wciągających i wartościowych lektur.

Moja ocena: 6/6

Opis pochodzący stąd:

"Podczas wykopalisk na rynku w Gutowie archeolodzy dokonują niezwykłego odkrycia. Wzbudza ono zainteresowanie córki właściciela cukierni Pod Amorem. Iga próbuje rozwikłać dawną rodzinną tajemnicę. W poszukiwaniu odpowiedzi prześledzimy fascynującą historię rozkwitu i upadku jednego z najświetniejszych mazowieckich rodów.
W ostatnim tomie tej bestsellerowej sagi poznamy burzliwe losy Giny Weylen w czasie drugiej wojny światowej. Wyruszymy wraz z nią w pełną dramatyzmu podróż po okupowanej Europie, z rodziną Zajezierskich zaś pochylimy się nad tymi, którzy zostali w kraju.
Bliżej poznamy historię Celiny i jej małżeństwa, a także dowiemy się, w jakich okolicznościach Hryciowie stali się właścicielami cukierni Pod Amorem. Czy Idze uda się rozwiązać zagadkę tajemniczego pierścienia? Czy Celina wróci do zdrowia i spotka się z miłością swego życia? Czy spełnią się ambitne plany Igi, a jej ojciec zazna wreszcie szczęścia w życiu osobistym?
Autorka przeplata przeszłość z teraźniejszością, tworząc niepowtarzalną opowieść o silnych kobietach, ich marzeniach i namiętnościach oraz wytrwałym dążeniu do wyznaczonych celów."

Mydełka domowej roboty

2011-11-17T11:25:00.001-08:00

Jakiś czas temu buszując po wizażu przypadkiem zawędrowałam na ten wątek. Temat ręcznie robionych mydełek zafasynował mnie na tyle, że sukcesywnie zaczęłam zbierać materiały i testować, aż w końcu uzyskałam efekt, który mnie zadowolił. Moja mała kolekcja stopniowo się rozrastała, a w dniu dzisiejszym prezentuje się tak:

Nie muszę chyba dodawać ile zalet ma takie mydełko, pozbawione wszelkich konserwantów :)

Z tego co piszą forumowiczki, to mydełka takie można uzyskać, przetapiając najzywklejsze mydło typu "Biały jeleń" Polleny, jednak ja nie znalazłam tutaj dobrego odpowiednika, w związku z czym zamówiłam gotową bazę w kolorze białym i transparentnym. Cenowo wyszło porównywalnie, a zachodu przy topieniu dużo mniej :) Jeżeli chodzi o dodatki, to ja wykorzystałam naturalne olejki eteryczne, olejek jojoba oraz czystą witaminę E (zakupione w aptece), a do tego lawendę oraz zaparzoną kawę do celów peelingujących. Kupiłam również naturalne barwniki, aby mydełka były nieco bardziej zróżnicowane, bo jak można się domyślić, powędrują one na prezenty :)

Pierwsza seria, to mydełka lawendowe. Pięknie pachną, a dzięki ususzonej lawendzie, która mi pozostała po uszyciu woreczków zapachowych, mają również właściwości delikatnie złuszczające.

Kolejne mydełka są moimi faworytami. Kawa oraz czekolada, to zapachy, które sprawiają, że chce się je bardziej zjeść, aniżeli używać w celach pielęgnacyjnych :)

Ostatnia seria, to edycja świąteczna. Za sprawą olejku pomarańczowego oraz cynamonowego również pachną obłędnie! Co prawda koloro miał być dużo bardziej intensywny (czerwień wpadająca w bordo), ale niestety barwnik się nie wykazał i nie wyszło jak powinno. Myślę, że mimo wszystko jest ok :)

Jeżeli chodzi o dekorację, to wykorzystałam ogólnodostępne przyprawy świąteczne: laski cynamonu, gwiazdki anyżowe oraz goździki w całości, a do tego ususzoną jakiś czas temu pomarańczę. Wszystko po prostu podkleiłam mydełkiem transparentym.

Muszę przyznać, że świetnie się bawiłam przy wyrobie tych mydełek i aż troszkę żal mi się z nimi rozstawać, bo niesamowicie cieszą one oko i zmysły w te zimowe, szare wieczory...

Filcowe aniołki

2011-11-14T01:14:00.001-08:00

Często zdarza się tak, że podczas świątecznej wizyty w Polsce wypada spotkać się nie tylko z rodziną, ale również ze znajomymi. O ile spotkania z najbliższymi przyjaciółmi są już wcześniej umówione, a więc i drobne prezenty przygotowane, o tyle spontaniczne wizyty bywają czasem nieco kłopotliwe i zaczyna się latanie po sklepach, aby w ostatniej chwili nabyć "coś", choćby symbolicznego, bo z pustymi rękami przecież nie wypada... W tym roku postanowiłam się zabezpieczyć i przygotować kilka "rezerwowych" drobiazgów, w związku z czym poswstał taki oto zestaw z filcem w roli głównej. Anielska zakładka do książki...

... oraz anielskie kolczyki

Wystarczy tylko elegancko zapakować i jeden prezencik z głowy :)

Czesanki mam jeszcze sporo i to w przeróżnych kolorach, jednak takie "kulanie" na mokro jest dość czasochłonne, więc nie wiem czy dalej pójdę w tym kierunku, czy jednak wymyślę coś innego. Na pewno pozostanę w temacie zakładek, bo moli książkowych w najbliższym gronie nie brakuje, a co cieszy bardziej niż długo wyczekiwana książka plus zakładka wykonana z sercem?

Top 10: Ulubione książki, w których widać Polskę

2011-11-13T10:18:00.000-08:00

U kreatywy zabawa Top 10 trwa w najlepsze :)

Tematem na ten tydzień są "Ulubione książki, w których widać Polskę" i moim zdaniem jest to strzał w dziesiątkę, biorąc pod uwagę ostatnie Święto i związane z nim wydarzenia. Pytanie tylko pod jakim kątem rozpatrywać tę "widoczność"? Sielskie widoczki? Polska obecna, czyli nieco zagubiona i pełna sprzeczności? A może Polska sprzed lat, pełna dumy narodowej i patriotyzmu? Ja postanowiłam podejść do temtu dość luźno, mieszając wszystkie te aspekty i moje Top 10 prezentuje się następująco (kolejność jak zawsze przypadkowa):

1. Ryszard Kapuściński "Busz po polsku"
Brawa dla autora za pochylenie się nad każdym człowiekem, nawet z największego z marginesu i wysłuchanie jego historii bez moralnego nadymania się.

2. Mariusz Szczygieł "Zrób sobie raj"
Co prawda książka ta traktuje głównie o Czechach, jednak nie brak w niej przyrównań do Polski i to przyrównań niezwykle celnych. Bardzo szanuję autora za to w jaki sposób komentuje tematy wzbudzające w Polsce największe emocje i mam nadzieję, że bez względu na wszelkie krytyki pozostanie sobie wierny.

3. "Dziewczyny wojenne" Łukasz Modelski
Książka, która czaruje, a świat w niej przedstawiony, choć wcale nie tak odległy, zdaje się być nierealny. Patriotyzm? Poświęcenie? Bezinteresowność? Przyjaźń/miłość na śmierć i życie (dosłownie!)? Co te pojęcia oznaczają w dzisiejszej Polsce najlepiej było widać 11 listopada...

4. Jerzy Pilch
Tutaj nie wymienię konkretnej pozycji, gdyż praktycznie w każdej jego książce mamy klimat typowej Polski, co w połączeniu z dużą dawką ironii daje efekt jak dla mnie bezbłędny.

5. Anna Dymna "Warto mimo wszystko"
Niesamowita kobieta i niesamowita książka. Obraz Polski, który wyłania się z tej książki nie jest może piękny czy kolorowy, jednak mimo wszystko jakiś taki ciepły i swojski.

6. "Pamięć i tożsamość" Karol Wojtyła
Książka może nie tyle o Polsce, co o korzeniach, tudzież miejscu człowieka w świecie czy też miejscu Polski w UE. Ciekawa, mądra, warta przeczytania.

7. Magdalena Samozwaniec
Polska w jej wydaniu jest urocza i zabawna. W każdej swojej książce bezbłędnie opisuje nasze typowo polskie przywary, ale czyni to w sposób tak sympatyczny, że nie sposób się obrazić czy zaprzeczyć.

8. Krystyna Janda "Różowe tabletki na uspokojenie"
Lubię panią Jandę za sposób w jaki postrzega świat. Owszem, jako osoba (zwłaszcza poprzez swoją emocjonalność) wzbudza sporo kontrowersji, jednak jako autorka felietonów potrafi skupić się na tym co z pozoru błahe, a jednak w efekcie końcowym okazuje się ważne. Oprócz tego z wdziękiem przedziera się przez meandry polskiej codzienności, co jak wszyscy wiemy, wcale nie jest takie proste :)

9. Melchior Wańkowicz "Ziele na kraterze"
Patriotyzm w pięknym wydaniu. Polska widziana jego oczami nabiera innego wymiaru, a wspaniała polszczyzna jaką się posługuje jest wprost onieśmielająca. Nikt już tak dzisiaj nie pisze/nie mówi, a szkoda...

10. Małgorzata Musierowicz
Jeżycjada oraz Frywolitki, to serie książek do których niejednokrotnie wracam. Polska w nich ukazana, to jest właśnie TA Polska, którą znam i kocham. Być może biedna, być może niedoskonała, ale za to ciepła i rodzinna.

Tęczowe paputki

2011-11-12T02:51:00.000-08:00

Korzystając z uprzejmości autorki tego bloga, która zamieściła schemat do wykonania ciepłych i uroczych kapci, wykonałam kolejny świąteczny prezent, który mam nadzieję ucieszy moją kochaną bratową :) Swoją drogą gorąco zachęcam do odwiedzania wyżej wspomnianego bloga, gdyż jest to prawdziwa kopalnia wiedzy i inspiracji!

Kapcie wykonałam ze skarpetkowej włóczki zakupionej w Lidlu, ale robiłam podwóją nitką. W składzie przede wszystkim wełna, więc funkcja grzewcza zapewniona, a i kolorki cieszą oko :)

Nalewka śliwkowa z cynamonem i wanilią

2011-11-11T04:57:00.000-08:00

Swego czasu wspominałam, że zostałam obdarowana wspaniałymi owocami na przetwory, w tym pięknymi śliwkami, które wykorzystałam m.in, na ten przepis. Śliwek tych było jednak na tyle dużo, że oprócz powideł swobodnie mogłam zrobić coś, co chodziło za mną już od dłuższego czasu, mianowicie przepyszną naleweczkę, która będzie nas rozgrzewała w mroźne, zimowe wieczory.

Przepis na nalewkę znalazłam na tej stronie i po wczorajszej degustacji muszę przyznać, że był to strzał w dziesiątkę! Oto on:

Nalewka śliwkowa

1 kg świeżych węgierek
10 dag suszonych śliwek bez pestek
3 dag rodzynków
laska wanilii
50 dag cukru
po pół litra spirytusu i wódki

Owoce umyć, osuszyć, wypestkować (1/10 zostawić) i wraz z umytymi rodzynkami, suszonymi śliwkami i odłożonymi pestkami włożyć do słoja. Zasypać owoce cukrem, a gdy puszczą sok, zalać spirytusem i odstawić na 3 tygodnie. Od czasu do czasu potrząsać słojem. Zlać alkohol do pustego słoja, zamknąć i odstawić. Do naczynia z owocami wlać wódkę, włożyć wanilię, zamknąć go i odstawić. Po 2 tygodniach zlać nalew, osączając owoce. Wymieszać oba nalewy, starannie przefiltrować, rozlać do butelek, zakorkować i odstawić na 6 miesięcy w zaciemnione chłodne miejsce.

Nalewka swoje już przeleżała, więc można ją było zlać do mniejszych buteleczek, które w grudniu zmienią właściciela, gdyż staną się dodatkiem so świątecznych prezentów. Wyszło 5 butelek po 270ml.

Odrazu mówię, że to nie koniec nalewkowej przygody, gdyż kolejne smaki właśnie dojrzewają. W planie są jeszcze 4 rodzaje, ale o tym w swoim czasie :)

"Niemiecki taniec" Maria Nurowska

2011-11-10T00:08:00.000-08:00

Nie wiem co takiego ma w sobie proza Nurowskiej, że nie potrafię przejść obok niej obojętnie. Choć w planie były inne książki do przeczytania, a ponad to obiecałam sobie nic nowego nie kupować (kilka zamówień czekało już na mnie w Polsce), to jak tylko zobaczyłam wyżej wspomnianą pozycję na ebayu, nie potrafiłam się powstrzymać przed licytacją. Tak więc kupiłam, przeczytałam i choć bez rozczarowań się nie obyło, to mimo wszystko nie żałuję.

Opis z okładki:

"Ulice Monachium w Sylwestra 2000 roku. Pośród tłumu witającego nowe stulecie Eliza von Saarow, jedna z bohaterek powieści, wraca myślami do czasów młodości spędzonej na Pomorzu. Pozostawiła tam ruiny rodowej siedziby, groby przodków i wielką miłość swojego życia.Druga z bohaterek, misjonarka Marianna von Saarow, umiera w Afryce zarażona AIDS.Od czasów wojny i tułaczki te dwie kobiety dzieli rodzinna tajemnica. Czy znajdą w sobie odwagę, aby u schyłku życia się z nią zmierzyć?"

Po pierwsze: Monachium kocham miłością wielką i dozgonną. To tutaj żyję od kilku lat i fakt jest taki, że już choćby z tego względu, iż akcja po części toczy się w tym właśnie mieście, moja opinia o tej książce jest dużo bardziej pozytywna niż być powinna. Po drugie: jak już wspominałam we wstępie bardzo lubię styl pisania Nurowskiej, więc i tutaj ciężko o obiektywizm. Prawda jest jednak taka, że pomijając powyższe stwierdzenia "Niemiecki taniec" jest książką dość przeciętną.

Historia opowiada o losach dwóch kobiet, które tak na prawdę nigdy nie odnalazły swego miejsca ani tożsamości. Po części Polki, po części Niemki, wszędzie były traktowane po macoszemu. Wychowane w bogactwie na Pomorzu nagle tracą wszystko. Wojna zabiera rodzinę, rezydencje rodowe, pieniądze, a one same muszą poradzić sobie z brutalną rzeczywistością, co wcale nie jest takie proste, biorąc pod uwagę fakt, iż Eliza właśnie została matką. Wyjeżdżają więc z Polski i w tym właśnie miejscu zaczynają się pojawiać problemy, intrygi i nieporozumienia, które rozrzucą kobiety po świecie i sprawią, że ponowny kontakt zostanie nawiązany dopiero po latach. Myli się jednak ten kto myśli, że sprawy się wyjaśnią, a Marianna i Eliza odzyskają spokój ducha. Ich powojenne przejścia odcisnęły tak wielkie piętno na ich wzajemnych relacjach, że nawet po latach nie potrafią sobie do końca wyjaśnić pewnych spraw, a już tym bardziej przebaczyć błędów młodości.

Książkę czyta się jednym tchem. Choć w pewnych momentach autorkę nieco poniosło i pojawiają się wątki, hmmm...nazwijmy je dość dyskusyjne, to na dłuższą metę nie zakłóca to przyjemności czytania. Nie jest to na pewno książka, która zmieniła moje życie, jednak z całą pewnością sięgnę po kolejne pozycje tej autorki.

Moja ocena: 3/6

Stosikowo

2011-11-09T06:24:00.000-08:00

Oczywiście nie samymi włóczkami człowiek żyje i oprócz skarbów z poprzedniego posta przytargałam jeszcze kilka książek :)

Murakami, bo czas najwyższy się z tym panem zapoznać, Nurowska z sentymentu, "Cukiernia...", bo poprzednie dwa tomy niesamowicie mi się podobały, Krajewski uzależnił, Michniewicz, bo od "Samsary" nie mogłam się doczekać kolejnej pozycji, "Złote żniwa"ze względu na tematykę (żydzi gnębiebieni i rabowani przez polaków tuż po wojnie), Allende z ciekawości, "Jeździeć miedziany" z polecenia Renyi, a "Dziewczyny" zaintrygowały mnie już jakiś czas temu.

Oprócz książek są też gazetki, które z myślą o mnie zakupiła moja kochana Mama.

No to się pochwaliłam :) Czas zabrać się za wertowanie.

Relikty przeszłości

2011-11-04T08:06:00.000-07:00

Wielką radość sprawiła mi teściowa podczas ostatniej wizyty u niej. Jej przyjaciółka zmieniała mieszkanie na mniejsze, w związku z czym postanowiła pozbyć się kilku zbędnych rzeczy, a teściowa znając moje zainteresowania, zabrała i odłożyła dla mnie 2 reklamówki pełne skarbów.

Najpierw moim oczom ukazały się takie oto banderolki. Wiekowe, klimatyczne, po prostu piękne!

Z każdą kolejno wypakowywaną rzeczą moje piski radości były coraz głośniejsze, a już te dwa zbiorki wprawiły mnie w stan euforii:

Piękne włóczki z nieistniejącej już niestety firmy Anilux. Poprzednia właścicielka była jak widać miłośniczką moherków i wełny, co jak dla mnie rozwiązuje problem materiału na świąteczne chusty i szaliczki :) Ponad to przyznać trzeba, że wszystkie włóczki były bardzo dobrze przechowywane, bo nie są nadgryzione zębem czasu, choć data na banderolce pokazuje lata 1982/1985. Kolorki też jak najbardziej mi pasują - szarości, niebieskości, rudości i brązy.

Mocne, porządne i przepiękne kolorystycznie nici do szycia na maszynie. Firmy, to polska klasyka: Odra i Ariadna.

Oprócz włóczki i nici były jeszcze kordonki i materiały, jednak nie udało mi się wszystkiego zabrać, bo mimo szczerych chęci pojemność naszego autka była już mocno ograniczona :)

Wyjazdy i powroty

2011-11-02T03:39:00.000-07:00

Jestem. Żyję. Wróciłam. Wyjazd krótki, za to niesamowicie intensywny i pełen wrażeń, niestety nie tylko tych sympatycznych...

W poprzednim poście pisałam, że postaram się coś jeszcze wrzucić... no cóż, życie pisze własne scenariusze i nie było mi to dane, ponieważ nagły pogrzeb w rodzinie wywrócił wszystkie plany do góry nogami. Wyjeżdżaliśmy w niesamowitym pośpiechu, po dojeździe na dzień dobry zaliczyliśmy pogotowie z maluchem, później pogrzeb wujka i trasa objazdowa po rodzinie i cmentarzach, no i powrót - późno w nocy, na wariata, w strasznej mgle. Jesteśmy wymęczeni okrutnie (2000km za nami), mieszkanie wygląda jak po wybuchu bomby, a torby jakoś nie chcą się same wypakować...

Jak tylko dojdę jako tako do ładu, to napiszę coś więcej. Fotek robótkowych póki co jednak nie będzie, bo choć powstał kolejny szal oraz chusta i czapka do kompletu, to niestety nie zdążyłam ich sfotografować, a zostały one w Polsce, gdyż Mama nie mogła się od nich odkleić :)

Zaległości...

2011-10-22T14:11:00.000-07:00

... piętrzą się na każdym kroku. Kupa robótek do skończenia/sfotografowania, jeszcze więcej blogów do przejrzenia, kilka maili do odpisania, a ponad to dwie ksiązki czekają na finał i masa porządków przede mną. Cosik szwankuje moja wydajność ostatnimi czasy i biorąc pod uwagę fakt, że na dniach wybieramy się jeszcze do Polski, na szybką zmianę stanu rzeczy się raczej nie zanosi. Nie mniej jednak zanim wyjedziemy, postaram się wrzucić tutaj małe conieco. Mycie okien może przecież jeszcze trochę poczekać ;)

Jesienne drobiazgi

2011-10-12T11:23:00.001-07:00

Jesień za oknem natchnęła mnie do wykonania kilku biżuteryjnych drobiazgów, które odrazu poprawiły mi humor. Jak to się ładnie mówi - mała rzecz, a cieszy :)

Pierwsze kolczyki i naszyjnik były inspirowane kolorami liści, wyściełających chodniki. Wykonałam je z koralików szklanych i jeśli chodzi o kolczyki, to choć na ogół preferuję srebro, tak w tym przypadku miedź wydała mi się bardziej odpowiednia.

Naszyjnik prezentuje się tak:

Kolejne prace są nieco bardziej energetyczne i idealnie sprawdzają się przy ciemnych, prostych golfach. Kolczyki wykonane z korala:

I bransoletka bodajże z karneolu (kamienie kupiłam daaawno temu i nie podpisałam niestety)

W głowie jest jeszcze kilka pomysłów, więc sądzę, że niebawem zaprezentuję kolejne prace, a póki co intensywnie myślę nad jak najlepszym wykorzystaniem przepięknych, ręcznie wykonanych korali ceramicznych, które otrzymałam ostatnio w prezencie od Mamy. Oczywiście nie ona je robiła, ale z myślą o mnie zakupiła je podczas Święta Ceramiki w pobliskim mieście :)

Cudne, prawda?

Top 10: Dziesięć największych rozczarowań literackich!

2011-10-11T11:12:00.000-07:00

Kolejna część zabawy u Kreatywy :)

Wyzwanie ten tydzień brzmi: Dziesięć największych rozczarowań literackich!
Tym razem nie miałam najmniejszych problemów z wytypowaniem mojego Top 10 :) Oto ono:

1. "Czyste intencje" Charlaine Harris
Wielkie rozczarowanie, które szczegółowo opisałam tutaj. W wielkim skrócie - nic do mnie w tej książce nie przemówiło, bo ani akcja, ani bohaterowie, a już najmniej zakończenie.

2. "Moja Afryka" Kinga Choszcz
Po prostu nie to. Chemia między mną i autorką nie zagrała, bo choć uwielbiam książki podróżnicze, to opisy w stylu "Wstałam o 6.15, a trzy minuty później zeszłam na śniadanie, które składało się z...." niemiłosiernie mnie nużą, w związku z czym książki tej nawet nie doczytałam. Doceniam pasję Kingi, bardzo mi przykro, że na jednej ze swoich wypraw umarła, jednak nie zmieni to faktu, że w "Mojej Afryce" jak dla mnie czegoś zabrakło...

3. "Chleb płaczu" Anne de Graaf
Zacytuję to co już o tej książce tutaj napisałam: "Do pewnego momentu książka bardzo mi się podobała. Ciekawa fabuła, styl pisania, który lubię, a do tego spory kawałek polskiej historii opisany w sposób ciekawy i przejmujący. Już myślałam, że w końcu - pierwszy raz od dawna - natrafiłam na książkę, której nie będę miała nic do zarzucenia, ale... Nie wiedzieć czemu pod sam koniec autorka postanowiła skupić się jedynie na dwóch bohaterach z trzech, całkowicie pomijając postać Jacka, który mnie akurat fascynował, a do tego wprowadziła patos i sformułowania rodem z harlequina, co w połączeniu z jakże cudownym (czyt. nierealno - banalnym) odnalezieniem się głównych bohaterów sprawiło, iż miałam ochotę rzucić książkę w kąt 10 stron przed końcem."

4. "Książę mgły" Carlos Ruiz Zafon
O tej książce również już się wypowiadałam, więc znowu zacytuję: "Jak dla mnie bez szału. Sam pomysł na powieść bardzo fajny, jednak dość kiepsko rozwinięty - naiwna i uproszczona fabuła, banalne zakończenie... szkoda. Generalnie książka ta okazała się być (jak dla mnie) miłym, ale absolutnie przeciętnym czytadełkiem o którym zapomina się w chwilę po odłożeniu na półkę."

5. "Nad brzegiem rzeki Piedry usiadłem i płakałem" Paulo Coelho
Coelho czytałam mając 16 wiosenek. Wszystkie w mojej klasie czytałyśmy, bo jakże to romantyczne i głębokie nam się to wtedy wydawało... Z tego co pamiętam, to "Alchemik" i "Weronika postanawia umrzeć" bardzo mi się podobały, natomiast wszystkie kolejne pozycje były jednym wielkim rozczarowaniem, a już "Nad brzegiem..." było mega pomyłką!

6. "Podróżnik WC" Wojciech Cejrowski
Książka generalnie nie taka zła, natomiast chamstwo i arogancja autora popsuły wszystko. Więcej napisałam tutaj.

7. "Blondynka w Tybecie" Beata Pawlikowska
Trafiłam na to małe wydanie kieszonkowe. Katastrofa!!! Chaotyczne informacje powtórzone po 3 razy (małym drukiem, dużym drukiem i jako podpis pod obrazkiem) i powiem jedno: nigdy więcej nie wezmę do rąk tej mini edycji!

8. "Prowincja pełna marzeń" Katarzyna Enerlich
Jedna z najgorszych książek, jakie w ostatnich latach udało mi się przeczytać. Infantylny sposób bycia głównej bohterki plus banalna fabuła (coś pomiędzy Grocholą i Kalicińską w najgorszym wydaniu) daje w efekcie końcowym powieść, która najzwyczajniej w świecie męczy! Dodam jeszcze, że zarówno Kalicińską jak i Grocholę czytałam i nie mam żadnych uprzedzeń w stosunku do tych Pań :). Po prostu ta książka absolutnie do mnie nie przemówiła i wydała mi się wielką imitacją obu tych autorek.

9. "Rosyjski kochanek" Maria Nurowska
Lubię Nurowską, lubię jej styl pisania, jednak podobnie jak i w "Chlebie płaczu" myślałam, że pogryzę kanapę z rozczarowania odnośnie zakończenia.

10 "Zakochany duch" Jonathan Carroll

Nie wiem czy to ja wyrosłam z Carrolla, czy Carroll z pisania... Swego czasu bardzo chętnie zaczytywałam się w jego książkach, ale ta pozycja mocno mnie rozczarowała. Mam wrażenie, że była pisana na siłę i, że autor nie do końca miał pomysł na sensowne rozwinięcie akcji. Fabuła jest zagmatwana, momentami mocno przekombinowana, a żadna z postaci tak naprawdę nie przemawia do czytelnika. Słabiutka pozycja, niestety.

Ciekawa jestem jak typowały inne uczestniczki... Może jutro uda mi się poprzeglądać ich blogi.

"Zapiski (pod)różne" Martyna Wojciechowska

2011-10-09T02:35:00.000-07:00

Twórczość Martyny znam i lubię. Po przeczytaniu "Etiopia. Ale Czat!" sięgnęłam po "Kobietę na krańcu świata" oraz "Przesunąć horyzont", nic więc dziwnego, że kiedy na półkach sklepowych pojawiły się "Zapiski" i one trafiły na moją listę życzeń. Los chciał, że pewna dobra duszyczka (dzięki P.!) wyprzedziła moje zamysły i podarowała mi ją w prezencie. Przeczytałam z wielką przyjemnością!

"Zapiski (pod)różne" są książką zabawną i ciekawą. Jest to zbiór 34 mini reportaży z podróży, wraz z przemyśleniami autorki odnośnie życia na walizkach, ciekawości świata, kultywowania tradycji, szacunku do inności, a przede wszystkim sensu podróży samej w sobie. To niesamowite ile ta niepozorna kobieta ma w sobie siły, samozaparcia i odwagi! Nie brakuje jej również humoru, autoironii czy dystansu do otaczającego jej świata, dzięki czemu w książce tej poznajemy autorkę z nieco innej, bardziej osobistej strony, a świat widziany jej oczami staje się jeszcze bliższy.

Kolejnym plusem książki jest niewątpliwie jej wyważenie. Sytuacje zabawne ("Wizyta u szamana", "Elbrus pod napięciem", "Stara panna w podróży"), przeplatają się co rusz z tymi budzącymi zdumienie ("Kult kapcia", "Fabryka gwiazd", "Pocisk"), czy też mocno dającymi do myślenia ("Na szczęście", "Mongolski epilog", "Bez jaj"). Dzięki temu książka ta jest nie tylko świetną rozyrywką, ale również lekturą mądrą i wartościową, choć na całe szczęście pozbawioną patosu czy moralizatorstwa.

Przyznam szczerze, że sięgając po "Zapiski" miałam też pewne obawy. Bałam się trochę, że autorka poszła śladami innej znanej blond podróżniczki w komercję i będzie opisywała to samo o czym już kiedyś pisała, robiąc z tego masło maślane. Nic bardziej mylnego! Owszem, kilka anegdod znałam już z poprzednich lektur, jednak wtedy umknęły mi one jako tematy poboczne, natomiast teraz w formie bardziej spójnej i detalicznej ukazane zostały w całkiem innym świetle. Miłe i bardzo pozytywne zakoczenie.

Książkę mogę z czystym sumieniem polecić!

Moja ocena: 6/6

Opis z okładki:
Jak złapać największego węża świata, czy mongolska kuchnia wykwintnością dorównuje francuskiej, czym różni się wsiadanie do pociągu w Polsce od wsiadania do pociągu w ... Bombaju albo jak przewieźć samolotem (w bagażu podręcznym) dwumetrową lampę. Martyna Wojciechowska uwielbia podróżować, ponieważ każdy dzień w podróży jest jak jajko z niespodzianką. Jej najnowsza książka to zbiór felietonów, w których opisuje swoje przygody; czasami wesołe, czasami smutne, zawsze jednak uczące nas czegoś nowego o świecie, w którym żyjemy, a który widziany jej oczami jest tak niesamowicie inspirujący i piękny.

Książka dołącza do wyzwania "Reportesrkim okiem"

Śliwkowy Loop

2011-10-08T14:00:00.000-07:00

O tym, że jestem strasznie ciepłolubna chyba już kiedyś wspominałam. Nie dla mnie lekkie szale nonszalancko zarzucone przez ramionko, kurteczka ledwo zakrywająca nerki czy też cienkie rajstopki do kozaków. U mnie musi być ciepło i już! To znaczy teraz, bo jak byłam młodsza jakoś nie miałam z tym problemów... ;-) W każdym bądź razie obecnie nie znoszę kiedy jesienno-zimową porą wiatrzysko wdziera mi się pod kurtkę, a że najczęściej dzieje się tak poprzez kark czy szyję, postanowiłam zrobić coś, czym bez trudu zamotam się pod same uszy i w ten o to sposób powstał śliwkowy szyjogrzej, zwany po niemiecku "Loopem", tudzież "Loop Schalem"

Wzorem ściągaczowym 2x2 wydziergałam szalik o długości ok 170cm, po czym go zszyłam odrobinkę przekręcając, aby się ładniej wywijał. Kolor - mój ukochany fiolet, natomiast włóczka to mieszanka wełny i akrylu zakupiona w Lidlu. Swoją drogą, to teraz chyba w ogóle nie wypada pisać, że się takiej włóczki używa, bo nie dość, że akryl, to jeszcze z Lidla, a w modzie są przecież te wszystkie alpakarnie, własne przędzenie, włóczka lace, że o ręcznym farbowaniu nie wspomnę... No trudno. Ja póki co mam co mam i będę to wyrabiać do oporu :)

Dane techniczne:

Wzór: ściągaczowy
Włóczka: Lidl
Skład: 30% wełny, 70% akrylu
Druty: 8

"Liczby Charona" Marek Krajewski

2011-10-05T13:01:00.000-07:00

Po miłej baśniowej lekturze Pani Terakowskiej zachciało mi się krwi i akcji :) Wybór nie był trudny, ponieważ na książkę Krajewskiego zacierałam ręce od dawna, tym bardziej, że jest to moja pierwsza lektura tegoż autora i tu jak nic potwierdza się stare porzekadło: "Cudze chwalicie, swego nie znacie"...

"Liczby Charona" są trzecią książką z serii lwowskiej, a więc tej o Edwardzie Popielskim (bohaterem cyklu wrocławskiego jest Eberhard Mock), jednak to, że nie czytałam "Głowy minotaura" czy "Erynie" absolutnie nie przeszkadzało w rozumieniu akcji, a jedynie zaostrzyło apetyt na pozostałe tytuły tego autora. Swoją drogą wielkim plusem czytania ostatnio wydanej książki Krajewskiego jest niewątpliwie brak możliwości porównania jej z pozostałymi - wielu recenzentów zarzuca jej schematyczność i przewidywalność, dla mnie jednak wszystko było nowe i niesamowicie ciekawe. Ale po kolei...

Edwarda Popielskiego poznajemy jako człowieka mocno zmęczonego życiem. Wydalony z pracy w policji po karczemnej awanturze z przełożonym stara się związać koniec z końcem udzielając korepetycji mało pojętnym i działającym mu na nerwy uczniom, a czas wolny przeznacza głównie na szwędanie się po knajpach, zalewając się w trupa i korzystając z usług pań lekkich obyczajów. Na niczym już mu nie zależy, gdyż praca w policji była całym jego życiem, a na powrót do niej nie ma szans. Do czasu... We Lwowie wydarza się pewne morderstwo. Morderstwo nieciekawe i wielce intrygujące – gwóźdź wbity w gardło pewnej bardzo grubej i zaniedbanej wróżki, a do tego ciało znajduje się w miejscu dość nietypowym, bo w gołębniku na poddaszu kamienicy z którą ofiara nie miała nic wspólnego. Tutaj policja próbuje jeszcze działać sama, jednak kiedy pojawiają się anonimowe wiadomości pisane w biblijnym hebrajskim, a do tego kodem matematycznym, pomoc Popielskiego staje się nieodzowna, gdyż to właśnie on specjalizuje się w filologii i matematyce wyższej. Popielski dostaje więc szansę powrotu do pracy, jednak sprawy komplikują się kiedy do akcji wkracza syn zamordowanej, piękna była uczennica Renata Sperling z kolejnym zleceniem, hardy hrabia Bekierski, a morderca zabija kolejną ofiarę...

Kryminał w bardzo dobrym wydaniu! Wspaniałe tło obyczajowe, barwne ale nie przekolorowane postacie, niebanalna fabuła i co najważniejsze - trudno przewidzieć kolejne ruchy mordercy, a już tym bardziej komisarza Popielskiego. Książka niesamowicie wciągająca. Czyta się ją jednym tchem!

Moja ocena: 5/6

Opis wydawcy:

Każdy może zostać Bogiem, wystarczy tylko poznać odpowiedni kod. Maj 1929 roku. Lwów. Komisarz Edward Popielski wyleciał z policji za niesubordynację. Wreszcie ma czas na rozwiązywanie zagadek matematycznych i... na miłość. Namówiony przez piękną Renatę podejmuje się ryzykownego zlecenia i szybko wpada w kłopoty. A we Lwowie znów wrze. Brutalne morderstwa wstrząsają miastem. I tylko policja wie, co kryje w sobie tajemniczy list od mordercy. W Liczbach Charona Popielski ma szansę zmienić swoje życie - wrócić do policji i założyć rodzinę z ukochaną kobietą. Ale miłość jest ślepa, podobnie jak sprawiedliwość...

Marek Krajewski ur. 1966 - pisarz, filolog klasyczny. Przez wiele prowadził zajęcia na Uniwersytecie Wrocławskim, z których zrezygnował, aby zająć się wyłącznie pisaniem książek. Autor bestsellerowych powieści kryminalnych o Eberharcie Mocku i Edwardzie Popielskim. Zadebiutował w 1999 roku Śmiercią w Breslau. Jego powieści ukazały się w osiemnastu krajach. Laureat m.in. Paszportu "Polityki", Nagrody Wielkiego Kalibru, Nagrody Prezydenta Wrocławia.

Weekend

2011-10-04T03:49:00.000-07:00

Miniony weekend był u nas przedłużony ze względu na poniedziałkowy Dzień Zjednoczenia Niemiec, w związku z czym skorzystaliśmy z pięknej pogody i spędziliśmy go bardzo intensywnie. Przesympatyczne chwile ze znajomymi, rodzinne spacerki, wypad do Austrii... Było cudownie!

Sobota i niedziela bardzo towarzyskie. Najpierw odwiedził nas daaaawno niewidziany znajomy, a więc "nocne Polaków rozmowy" do samego rana, natomiast w niedzielę postanowiliśmy wybrać się z naszą "dzieciatą" paczką do tzw. Wildparku, a więc jakby mini Zoo, z tym, że spora część zwierzaków (pomijając niedźwiedzie, żubry, wilki, rysie itp.) biega tam wolno, gotowa w każdej chwili do pogłaskania i nakarmienia :)

Młodsze dzieciaki pochrapywały sobie w wózkach, starsze biegały za zwierzakiami, natomiast dorośli odprężali się w słoneczku przy lampce wina i wesołych pogaduchach. Piękne, nieśpieszne popołudnie...

Poniedziałek był za to dniem rodzinnym i postanowiliśmy wybrać się do Innsbrucka.

Obejrzeliśmy skocznię narciarską, zamek Ambras, podziwialiśmy góry i panoramę miasta, przeszliśmy się starym miastem, nacykaliśmy masę fotek i późno w nocy, ale bardzo zadowoloni wróciliśmy do domku. Muszę przyznać, że choć wypad był niesamowicie udany, to samo miasto troszkę mnie rozczarowało. Chyba naoglądałam się za dużo "Sissi", bo moje wyobrażenie o Innsbrucku było zgoła inne, dużo bardziej romantyczne, a tu nijakie kamieniczki i kilka zabytków, które również specjalnie nie powalały. Za to położenie bajeczne!!! Gdzie się nie spojrzy - Alpy, a te odkąd mieszkam w Bawarii kocham miłością wielką i dozgonną :)

Oby jak najwięcej tak miłych chwil!!!

"Córka czarownic" Dorota Terakowska

2011-09-30T12:57:00.000-07:00

Z twórczością Pani Terakowskiej chciałam zapoznać się od dawna, jednak nie miałam pojęcia od której książki zacząć. Po przeczytaniu kilkunastu recenzji i nagłej chęci na coś "innego" mój wybór padł na "Córkę czarownic" i ogromnie się cieszę, że tak się stało, ponieważ książka ta okazała się rewelacyjna - otrzymujemy w niej absolutnie wszystko, czego należy wymagać od dobrej baśni: ciekawą fabułę, nietuzinkową postać, magię, uniwersalność i ponadczasowość, a wszystko to okraszone odrobiną naszych ludzkich przywar ukazanych w krzywym zwierciadle.

Tytułową bohaterkę poznajemy jako małą dziewczynkę, wychowywaną w głebi lasu przez pewną kobietę, która ani nie jest jej matką, ani nawet bliższą lub dalszą krewną. Nie wiemy jak ta dziewczynka ma na imię (bo i ona sama tego nie wie) ani kim jest tajemnicza kobieta, która się nią zajmuje. Wiemy natomiast, że ukrywają się one przed ludźmi i, że mają ku temu powody. Z czasem dowiadujemy się więcej - śledzimy losy dorastającej bohaterki, poznajemy stopniowo jej historię i przeznaczenie, wyjaśnia się rola tajemniczej opiekunki i powody ciągłej ucieczki, jednak informacje te są tak subtelnie dawkowane, że historia trzyma do samego końca w napięciu i tak na prawdę ciężko przewidzieć jak potoczą sie losy młodej bohaterki, tym bardziej, że jest ona niesamowicie krnąbrna i charakterna, co na pewno nie ułatwi misji z którą przyjdzie się jej zmierzyć... Czy pokona ona swoje słabości i podoła zadaniu? Przekonajcie się sami.

To co mnie w tej książce najbardziej ujęło, to niesamowicie barwny i przekonujący język jakim operuje autorka. Dzięki niemu nie sposób się od tej książki oderwać i nie sposób o niej zapomnieć... Choćby z tego względu na pewno sięgnę po kolejne pozycje Pani Terakowskiej.

Moja ocena: 5/6

Opis z portalu lubimy czytać:

W lesie, z dala od ludzi, pod mądrą opieką czarownic dorasta złotowłosa dziewczynka. Choć pochłania magiczne księgi, uczy się czytać w myślach i rozmawiać z gwiazdami, nie przypuszcza nawet, jaki cel ma jej nauka i pełna niebezpieczeństw wędrówka po czterech stronach Wielkiego Królestwa. Przed wiekami jej kraj najechali okrutni barbarzyńcy.

Według słów tajemniczej Pieśni, teraz po siedmiuset siedemdziesięciu latach zbliża się koniec ich panowania. Czy na tronie zasiądzie wreszcie sprawiedliwy władca. Czy Luelle dorośnie, by spełnić przeznaczenie?

Baktus

2011-09-28T00:19:00.001-07:00

Nie jest to co prawda mój typ szalika, jednak postanowiłam wydziergać go z dwóch powodów: 1. wykańczanie resztek 2. robota na tyle prosta, że można ją "bezmyślnie" dziergać podczas przeziębienia i przy marudzącym dziecku :)

Szaliczek wędruje teraz do kosza "prezentowego", a więc miejsca gdzie powoli składuję ręcznie robione różności z myślą o świętach.

W całości prezentuje się tak:

Dane techniczne:

Wzór: zaczerpnięty tutaj
Włóczka: Austermann (Mayfair Color)
Druty: 3,5
Wymiary: 165cm x 40cm

Top 10: Ulubione lektury szkolne

2011-09-24T13:21:00.000-07:00

Kreatywa po raz kolejny zaprasza do zabawy :) Tym razem tematem są lektury szkolne, które najbardziej nam się podobały i muszę przyznać, że przypomnienie sobie tych tytułów sprawiło mi wielką przyjemność! Ja akurat zaliczałam się do grona uczniów czytających dosyć chętnie, więc poza kilkoma wyjątkami lektury szkolne nie były dla mnie problemem, choć jak teraz patrzę na spis lektur obowiązkowych to nadziwić się sobie nie mogę, że przez to wszystko przebrnęłam :)

Oto moje Top 10:

1. „W pustyni i w puszczy" Henryk Sienkiewicz

W domu posiadaliśmy fantastyczne wydanie tej książki z przepięknymi obrazkami, które zachwyciły mnie na tyle, że chciałam tę książkę przeczytać jako jedną z pierwszych, a więc w wieku 6-7 lat. Rodzice mi ten pomysł odradzili i zaproponowali coś innego, ale sentyment pozostał i przeczytałam ją 2 lata późńiej z wypiekami na twarzy.

2. "Kamienie na szaniec" Aleksander Kamiński

Jedna z pierwszych książek, które wbiły mnie w krzesło. Czytałam, płakałam i nie mogłam dojść do siebie przez kilka dni. Do tej pory trzymam tamten wymiętolony i zaplamiony egzemplarz :)

3. „Mały Książę" Antoine de Saint Exupéry

Zachwycałam się tą książką w podstawówce, później w liceum, czytałam kilka razy na studiach i do tej pory jestem pod jej urokiem.

4. "Noce i dnie" Maria Dąbrowska

Z Bogumiłem i Barbarą zaprzyjaźniłam się na dobre. Nie wiem czemu, ale książka niesamowicie mnie wciągnęła i choć obowiązkowe byly tylko 2 tomy, ja zakupiłam za swoje marne kieszonkowego wszystkie 4 i zaczytywałam się w nich po nocach. Chętnie przeczytam raz jeszcze!

5. "Chłopi" Reymonta

Uwielbam wiejske klimaty, fascynują mnie te wszystkie zabobony, tradycje i życie zgodnie z naturą, nic więc dziwnego, że i "Chłopów" polubiłam :) Obecnie na mojej półeczce znajduje się "Boski porządek" Kankowskiego i mam nadzieję, że książka ta spodoba mi się równie mocno!

6. "Tango" Sławomir Mrożek

Jedna z moich ulubionych książek Mrożka i do tej pory pamiętam pierwsze zdanie: "Cztery byki, skurczybyki..." (chodziło o grę w karty)

7. "Świętoszek" Molier

Książka ta rozbawiła mnie do łez, a ponad to skojarzyła się z pewną osobą z mojej rodziny, dzięki czemu zapdała już na zawsze w pamięć :)

8. "Inny świat" Gustaw Herling - Grudziński

Ojej, to były emocje podczas czytania! Pierwsza na prawdę poważna lektura i również do niej mam zamiar powrócić.

9. "Zdążyć przed Panem Bogiem" Hanna Krall

Uwielbiałam, uwielbiam i uwielbiać będę lekturę obozową! Elaborat mogłabym o tej mojej miłości napisać, ale może jednak nie teraz ;)

10. Poezja Tuwima, Leśmiana, Staffa, Baczyńskiego, Pawilkowskiej - Jasnorzewskiej, Gałczyńskiego....

Młodość rządzi się swoimi prawami :) Inna jest wrażliwość, inne postrzeganie świata... Zdarza mi się teraz powrócić do wybranych wierszy wyżej wspomnianych autorów, jednak nie równa się to z tym jakie emocje wzbudzały one te kilkanaście lat temu...

Torba

2011-09-22T06:38:00.000-07:00

Z myślą o wiecznie zabieganej przyjaciółce powstała taka o to torba (po kliknięciu zdjęcie się powiększy):

Przyjaciółka jest bardzo zwariowaną osobą, więc postawiłam na kolorowy materiał w modne ostatnimi czasy matrioszki - myślę, że się spodoba :)

Torba jest dosyć mocna, ponieważ wykonana z dwóch solidnych materiałów- płótna i bawełny, sklejonych specjalną flizeliną, a żeby była bardziej praktyczna, dorobiłam w środku małą kieszonkę na portfel czy klucze.

Kolor jest na tym zdjęciu mocno przekłamany, ponieważ fotka została zrobiona w sztucznym domowym świetle, ale przynajmniej dobrze widać wzorek :)

Wymiart torby: 35 x 40 cm, długość rączek: 60cm. W zamyśle ma ona służyć bardziej jako torba na wrzucenie książki i drobiazgów, aniżeli na zakupy, stąd takie właśnie wymiary.

Teraz pozostaje jedynie torbę spakować, dorzucić trochę słodkości i posłać w świat :)

Ząbkowanie

2011-09-19T08:13:00.000-07:00

Ciężkie czasy nastały :) Moja pięciomiesięczna Pchełka ząbkuje na całego i niestety nie znosi tego najlepiej. Dwie dolne jedynki pchają się już od kilku tygodni, ale w ostatnich dniach marudzenie i płacze osiągnęły apogeum, w związku z czym zarówno Maluszek jak i ja jesteśmy na wykończeniu... Na całe szczęście lekarz twierdzi, że finisz już blisko, więc może uda nam się nie zwariować do tego czasu ;)

W związku z powyższym wszelkie robótki, książki i blogowe zabawy odeszły chwilowo na bok. Oczywiście coś tam robię i podczytuję, jednak w nieco zwolnionym tempie :)

Foto

Efekt motyla

2011-09-16T12:50:00.000-07:00

Prosta, ciepła, kolorowa - właśnie taka chusta mi się zamarzyła.

Kolor miał być fioletowy, ewentualnie szary lub niebieski, nic więc dziwnego, że jak tylko zobaczyłam włóczkę łączącą ze sobą te wszytkie 3 kolory oszalałam na jej punkcie z miejsca :)

Jako, że włóczka poprzez cieniowanie jest efektowna sama w sobie, postanowiłam wykorzystać wzór najprostszy z możliwych i myślę, że była to bardzo dobra decyzja. W innym przypadku przejścia między kolorkami mogłyby się zgubić, a nie o o to mi przecież chodziło.

Pierwsze ochłodzenia już za nami, a więc miałam możliwość przetestowania mojego nowego wyrobu i nieskromnie powiem, że jestem nim zachwycona! Chusta jest lekka, bardzo miła w dotyku, cieszy oko, a co najważniejsze - wspaniale grzeje!

W związku z tym, że pozostało mi jeszcze trochę tej włóczki zastanawiam się nad czapką i mitenkami do kompletu :)

Dane techniczne:

Druty: nr. 9
Włóczka: " Big Ball soft" Schoeller und Stahl (200g w motku)
Zużycie włóczki: ok 100g
Skład: 67% akryl, 14% wełna, 10% poliester, 9% moher

Foto

Smaki i zapachy lata

2011-09-12T11:00:00.001-07:00

Obdarowana przez pewną miłą osóbkę sporą ilością przepysznych owoców i warzyw z jej przydomowego ogródka, postanowiłam po raz pierwszy spróbować swoich sił w przetworach.

Zabawa była przednia i oprócz tego co widać na zdjęciu (powidła śliwkowe, gruszka z imbirem i kardamonem, jabłka na szarlotkę, przecier dyniowy, sałatka z cukinii, pomidorki koktajlowe na ostro) powstała jeszcze cała masa deserków dla mojego Malucha (prażone jabłuszka, przetarte gruszki, zmiksowana dynia i marchew), które mam nadzieję i jemu umilą zimowe popołudnia :)

Moim osobistym faworytem w tym roku są powidła śliwkowe z czekoladą. Z resztą nie tylko moim, bo niejedna już osoba prosiła o przepis :) Nie dość, że niebiańsko one smakują, to są na tyle niestandardowe, że wprost fantastycznie nadają się jako świąteczny upominek. Gwarantuję, że obdarowany będzie domagał się więcej!

Śliwki w czekoladzie (przepis autorstwa bei)

400 g suszonych śliwek (waga po wypestkowaniu)
50 ml rumu + 50 ml gorącej wody
900 g śliwek
250 g cukru (u mnie jasny trzcinowy)
1,5 łyżeczki cynamonu
0,5 łyżeczki imbiru w proszku
szczypta zmielonych goździków
2 łyżki kakao
50 g gorzkiej czekolady (o zawartości 70% kakao)

Suszone śliwki pokroiłam w małą kostkę i namoczyłam w rumie z wodą (przykryte folią i pozostawione na noc). Następnego dnia umyłam, wypestkowałam i pokroiłam śliwki, dodałam namoczone suszone śliwki i gotowałam na wolnym ogniu aż masa była dobrze rozgotowana i gęsta. Wtedy zmiksowałam wszystko ‘żyrafą’, jeszcze chwilę podgotowałam, dodałam cukier i przyprawy i pozostawiłam na wolnym ogniu regularnie mieszając, aż masa dobrze zgęstniała. Dodałam kakao i czekoladę, dokładnie wymieszałam, przełożyłam do wyparzonych słoików i zapasteryzowałam.

Top 10: Książki, które powinny mieć swoje adaptacje filmowe

2011-09-09T14:13:00.000-07:00

Jak co wieczór o tej porze zrobiłam rundkę po ulubionych blogach i widzę, że u kreatywy kolejne TOP 10. W pierwszym momencie zwątpiłam, że jak to? Już? Teraz? Znowu? Jednak po szybkim rzucie oka na kalendarz okazało się, że nie ma się co łudzić - kolejny tydzień za nami :)

Temat tego tygodnia brzmi: Książki, które powinny mieć swoje adaptacje filmowe.
Jeżeli chodzi o mnie, to dość mam na codzień informacji w wiadomościach o katastrofach, złych ludziach czy przestępstwach i jeśli ja bym miała decydować co zostanie nakręcone, to darowałabym sobie wszelkie psychozy i kryminały (które de facto w książkach bardzo lubię) i stawiałabym na coś bardziej optymistycznego - tak dla równowagi :) Moja dzisiejsza dziesiątka wygląda więc raczej spokojnie/relaksująco i co mnie samą zadziwiło,a zarazem bardzo ucieszyło - znalazło się na niej aż 5 polskich autorów!

O to moje typy (kolejność jak zawsze przypadkowa):

1. "Córka Czarownic" Dorota Terakowska
Przepiękna baśń, która aż się prosi o sfilmowanie! Jako ciekawostkę dodam, że figuruje ona na Liście Honorowej Hansa Christiana Andersena, a więc należy do grona najbardziej cenionych polskich książek dla dzieci i młodzieży.

2. "Tysiąc wpaniałych słońc" Khaled Hosseini
O ile książki traktujące o kulturze arabskiej wybitnie działają mi już na nerwy, o tyle "Tysiąc wspaniałych słońc" zasługuje na wielkie wyróżnienie i myślę, że sfilmowanie jej jest jedynie kwestią czasu.

3. "Złodziejka książek" Markus Zusak
Pierwszy raz od wieków popłakałam się podczas czytania i bardzo chętnie obejrzałabym tę historię na dużym ekranie. Pięknie opisała ją Makowa z portalu lubimy czytać:

Nie jest to książka o wojnie. Ale z wojną w tle.
Nie jest to książka o romansach. Ale miłość zerka na czytelnika niemal z każdej strony.
Nie jest to książka o Aniołach. Ale życzliwości dla drugiego człowieka tam opisanej niejeden Anioł mógłby bohaterom pozazdrościć.
Więc o czym to książka? O tym, że trzeba być człowiekiem, bez względu na okoliczności.

4. "Prawiek i inne czasy" Olga Tokarczuk
Fantastyczna, bardzo klimatyczna lektura. Jeśli kiedyś nie zrobią z tego filmu, będę szczerze zdziwiona :)

5. "Marianna i róże" Janina Fedorowicz, Joanna Konopińska
Do książki tej dotarłam przypadkiem dzięki "Frywolitkom" Pani Musierowicz i pochłonęła mnie ona całkowicie! Historia opowiedziana w tej książce jest prawdziwa i bazuje na pamiętniku, który do tej pory krąży wśród rodziny Malinowskich, a autorką tego pamiętnika jest niejaka Marianna Jasiecka (z domu Malinowska), która opisuje w nim dzieje swojej rodziny, ówczesne obyczaje i życie w Wielkopolsce na przełomie XIX i XX wieku, a przede wszystkim rolę kobiety - jako matki, żony, córki oraz patriotki w dobie panowania pruskiego. Innymi słowy - gotowy scenariusz na film!

6. "Cukiernia pod Amorem" Małgorzata Gutowska-Adamczyk
Obydwie części bardzo mnie wciągnęły i niecierpliwie czekam na wyjaśnienie zagadki, czyli tom trzeci, który powinien się ukazać w okolicy listopada. A potem jak dla mnie mogą zacząć kręcić film :D

7. Seria o Zawrociu Hanny Kowalewskiej ("Tego lata w Zawrociu", "Góra śpiących węży", "Inna wersja życia")
Bardzo dobry materiał na ciekawy i wciągający serial, o ile oczywiście do produkcji nie dopuszczono by tych, którzy pracowali przy "Ranczu" czy innym "Domu nad rozlewiskiem" ;)

8. "Życie Pi" Yan Martel
Jestem bardzo ciekawa jak wyglądałaby adaptacja tej książki... Pewnie coś pomiędzy "W pustyni i w puszczy", a "Wyspą Robinsona Crusoe" :)

9. "Cień wiatru" i "Gra anioła" Carlos Ruiz Zafon
I w tym przypadku wydaje mi się, że to jedynie kwestia czasu, aż taki film powstanie...

10. "Ziele na kraterze" Melchior Wańkowicz
Książka fantastyczna, a materiału starczyłoby pewnie na trzy, jak nie cztery porządne filmy! W szkole katowano nas fragmentami z których nic nie wyniosłam, natomiast w zeszłym roku przeczytałam całość już dla siebie i do tej pory sobie wyrzucam, że czekałam z tym tak długo!

"Wystarczy być" Jerzy Kosiński

2011-09-06T14:25:00.000-07:00

O Kosińskim słyszałam już dość dużo , jednak jakoś nie było okazji, aby zapoznać się z jego twórczością bliżej. Ale od początku...

Na gwiazdkę dostałam książkę traktującą o Kosińskim ("Good night, Dżerzi" Głowackiego), więc postanowiłam dowiedzieć się nieco więcej na jego temat, gdyż w wielu recenzjach wyczytałam, że bez tego czytanie książki Głowackiego nie ma najmniejszego sensu. Przeszukałam internet, prześledziłam biografię i stwierdziłam, że jednak zanim sięgnę po "Good night, Dżerzi", zapoznam się z choćby jedną książką, którą wyżej wspomniany autor napisał. W końcu nadarzyła się okazja i do wyboru miałam "Malowanego ptaka" oraz "Wystarczy być". Biorąc pod uwagę fakt, że "Malowany ptak" jest dość kontrowersyjną lekturą, postanowiłam zacząć od czegoś lżejszego, a więc wybór padł na "Wystarczy być". W ten o to sposób rozpoczęłam moją przygodę z Panem Kosińskim, która na pewno na tej jednej książce się nie skończy!

"Wystarczy być" jest książką krótką, jednak bardzo treściwą. Opowiada ona o losach prostego człowieka z nikąd, Losa Ogrodnika, który zupełnie przypadkowo wpada w świat wielkiej finansjery i w przeciągu kilku dni staje się sławny, ceniony i lubiany, a wszystko to dzieje się jakby obok niego i wbrew jego woli. Brzmi znajomo? Niejednemu już czytelnikowi po przeczytaniu "Wystarczy być" przyszła na myśl "Kariera Nikodema Dyzmy". Z resztą z tego co się orientuję, to nadal trwają spory kto był pierwszy - Tadeusz Dołęga-Mostowicz czy Kosiński? :)
Jakkolwiek by nie było, książka Kosińskiego bardzo mi się podobała. Było tak jak lubię - zabawnie, inteligentnie, a smaczku wszystkiemu dodawały liczne dwuznaczności które sprawiły, że jeszcze długo po zakończeniu lektury zastanawiałam się nad niektórymi fragmentami, zwłaszcza tymi, które opisują jak bardzo nasze społeczeństwo było, jest i będzie ogłupione przez wszechobecne massmedia. Ogłupione na tyle, że nie potrafi samodzielnie myśleć, oceniać, wyciągać wniosków. Smutne, a jednak jakże prawdziwe...

Moja ocena: 4/6

Opis:

Prostaczek, który całe życie spędził w zamknięciu, zajmując się pielęgnowaniem ogrodu, a rzeczywistość zna tylko z telewizji, przez przypadek wkracza w wielki świat amerykańskiej finansjery. Otwiera się przed nim oszałamiająca kariera. Mężczyźni widzą w nim genialnego polityka, kobiety - doskonałego kochanka. W każdej jego wypowiedzi, które de facto dotyczą jedynie ogrodu, doszukują się ukrytych znaczeń i głębokich myśli.

"Zrób sobie raj" Mariusz Szczygieł

2011-09-05T10:54:00.000-07:00

"Zrób sobie raj" zrobiło na mnie ogromne wrażenie i z ręką na sercu mogę powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych książek jakie w tym roku udało mi się przeczytać.

Mariusz Szczygieł określa siebie we wstępie jako "niechlujnego czechofila" i ewidentnie potwierdza to na kartach tej książki. Jednak wcale nie działa to na jej niekorzyść, a wręcz przeciwnie, gdyż dzięki temu, że autor tak lekko lawiruje pomiędzy tematami zbawnymi ("Po obu stronach okna", "Wytwórnia śmiechu", "Kraj raj"), a tymi cięższego kalibru ("Naród z kodem do domofonu", "Czy mógłbym nie wierzyć?", "Tu nikt nie lubi cierpieć") otrzymujemy słodko - gorzką prawdę o naszych południowych sąsiadach w najlepszym wydaniu!

Motywem przewodnim całej książki jest Bóg i wiara. Choć autor przyłożył się do tematu i bardzo rzeczowo opisuje skąd w Czechach tyle niechęci do kościoła , to jednak daleko mu do tonu pouczająco - moralizatorskiego, dzięki czemu czytelnik otrzymuje pełny obraz czeskiego ateizmu, jednak bez zbędnego patosu czy też dramatyzmu, jak to często w książkach tego typu bywa.

Oprócz tematu samego kościoła poruszane są też kwestie raczej luźno związane z wiarą. Zawsze jest jakiś punkt zaczepienie z religią, jednak niejednokrotnie temat zaczyna żyć własnym życiem i dzięki temu obraz Czechów staje się jeszcze pełniejszy, bo o to dowiadujemy się kto jest "u Pepiczków" ceniony, np. Egon Bondy (filozof i pisarz, przyjaciel Hrabala), Jan Saudek (genialny fotograf) , David Cerny ( bardzo kontrowersyjny rzeźbiarz) lub też co Czesi mają do powiedzenia na temat swojego państwa, czy też szeroko pojętej dumy narodowej (rozdział "Kraj raj" jest tego świetną kwintesencją. Szczygieł przytacza w nim przykłady 20 krajów i ich hymnów narodowych, po czym puentuje: "W hymnach świata idzie się, kroczy, maszeruje, zdobywa i niesie sztandar. W czeskim - prawdopodobnie się leży" (str. 253) ).

Mnie osobiście najbardziej poruszyły dwa rozdziały. Pierwszym z nich jest: "Chcesz rozśmieszyć Boga?" w którym to autor przytacza fragmenty rozmowy z czeskimi dzinnikarzami, którzy zgłosili się do niego po katastrofie smoleńskiej. Moim zdaniem Pan Szczygieł bardzo celnie opisuje w nim nasze narodowe zamiłowanie do martyrologii i ja podpisuję się pod jego słowami obiema rękami:

"(...) nasz naród do życia nie potrzebuje autostrad i dlatego prawie ich nie mamy. Nasz naród do życia potrzebuje nieszczęścia. Dopiero kiedy pojawia się nieszczęście - nieudane powstanie warszawskie czy inna klęska - jesteśmy kimś. Krzywda nas wywyższa ponad inne narody. Polska kultura jest kulturą nekrofilską. Śmierć powoduje uszlachcenie człowieka. Wiele lat w historii Polski walczyliśmy o swoją niepodległość i ciągle umieraliśmy za ojczyznę. Polacy są więc lepsi w celebrowaniu pogrzebów i klęsk niż sukcesów (...). Polacy umieją się jednoczyć, ale wokół nieszczęścia. A ponieważ wiemy, że świat nie docenia naszego cierpienia, pokażemy: w celebrowaniu śmierci i tragedii jesteśmy mistrzami świata!" (str.195)

Drugim, według mnie najbardziej poruszającym rozdziałem jest: "Tu nikt nie lubi cierpieć". O ile w przypadku poprzednich tematów autor z wrodzonym sobie poczuciem humoru i przymróżeniem oka opisuje życie Czechów na luzie i niejednokrotnie wtrąca swoje przemyślenia, o tyle pisząc o śmierci i pogrzebach (ze względów oszczędnościowych obrządek ten u Czechów zanika) nie dodaje od siebi ani słowa, pozwalając osobie trzeciej na prowadzenie narracji. Całość robi wręcz piorunujące wrażenie.

Reasumując, książka wartościowa i godna polecenia. Sympatia do Czechów wskazana, jednak na pewno nie trzeba być zapalonym czechofilem, aby lekturę tę pochłonąć z największą przyjemnością!

Moja ocena: 6/6

Ze wstępu autora:

Marzyła mi się książka o moim ulubionym kraju bez napinania się. Żeby nie musiała odzwierciedlać, obiektywizować, syntetyzować.
Jestem niechlujnym czechofilem, ta książka nie jest ani kompetentnym przewodnikiem po kulturze czeskiej, ani po Czechach.
Nie jest obiektywna.
Nie rości sobie pretensji do niczego.
Jest wyłącznie o tym, co mnie zafascynowało przez ostatnich 10 lat, od kiedy pierwszy raz przyjechałem do tego kraju. Jest wielką notatką z lektur i ze spotkań z ludźmi, których chciałem
tam spotkać.
Słowem, jest o miłości przedstawiciela jednego kraju do innego kraju.
Może jest jeszcze o czymś, ale to już zostawiam Państwu.

Książkę tę dopisuję do wyzwania "Reporterskim okiem" :)

Top 10: Bohaterowie książkowi, z którymi chcielibyśmy się zaprzyjaźnić

2011-09-03T12:09:00.000-07:00

Kolejny piątek za nami, a więc i ciąg dalszy zabawy z Futbolową :)

Tym razem pytanie brzmi: z jakimi książkowymi bohaterami chcielibyśmy się zaprzyjaźnić? Pytanie wbrew pozorom wcale nie takie łatwe, gdyż w ostatnich latach czytałam lektury dość specyficzne, stąd też w dużej mierze cofam się do czasów dziecięco - młodzieńczych i moje typy wyglądają tak (kolejność przypadkowa):

1. Miss Marple (Agatha Christie)
Sympatyczna, dociekliwa, z wielkim poczuciem humoru. Siedziałybyśmy sobie przy kominku z drutami w ręku i roztrząsały ostatnio przeczytane kryminały :D

2. Grażyna Toroszyn ("Cukiernia pod Amorem. Cieślakowie")
Niezależna, mająca w nosie opinię innych, czerpiąca z życia pełną garścią. To lubię!

3. Oskar ("Oskar i Pani Róża")
Co mnie w nim najbardziej ujęło, to rozbrajająca szczerość jaką posiadają jedynie dzieci.
Biorąc pod uwagę fakt, że Oskar jest do tego bardzo mądrym dzieckiem, to nie miałabym nic przeciwko bliższemu się poznaniu.

4. Mała Mi (Muminki)
No cóż..dużo między nami podobieństw, więc tematów do rozmów i zgryźliwości pewnie by nie zabrakło :)

5. Ania z Zielonego Wzgórza
We wcześniejszych latach życia marzyłam o takiej przyjaciółce jak ona. Czy teraz znalazłybyśmy wspólny język? Szczerze wątpię, ale sentyment pozostał.

6. Scarlett O'Hara ("Przeminęło z wiatrem")
Jej słynne zdanie: "Pomyślę o tym jutro" stało się i moim mottem " :) Wielka z niej egoistka i potrafi mocno zirytować, a jednak ma w sobie to "coś" co przyciąga.

7. Lisbeth Salander ( Trylogia Millenium, Stieg Larsson)
Tak, wiem - ambitnie chcieć zaprzyjaźnić się z kimś kto nienawidzi ludzi i przyjaźni nie uznaje, a jednak jej tajemniczość i lojalność mocno mnie intrygują i bardzo bym chciała dowiedzieć się o niej czegoś więcej.

8. Moist von Lipwig ("Piekło pocztowe" Terry Pratchett)
Niczym Pomysłowy Dobromir wybrnie z każdej sytuacji i choć czasem niechętnie, to jednak zawsze ruszy na pomoc przyjaciołom i nigdy nie zostawi ich w potrzebie, a to w przyjaźni niesamowicie cenię.

9. Mary Lennox ("Tajemniczy ogród")
Nie straszny jej niesympatyczny wuj- ma cel i uparcie do niego dąży, a ja bardzo lubię ludzi, którzy potrafią postawić na swoim :)

10. Kłapouchy
Taaaak mi go szkoda! Myślę, że kto jak kto, ale on najbardziej ze wszystkich znanych mi postaci literackich potrzebowałby przyjaciela, więc służę pomocą ;)

Top 10 - Miejsca znane z literatury, które chcielibyśmy odwiedzić

2011-09-01T13:39:00.000-07:00

I ja postanowiłam dołączyć do zabawy "Top 10", która organizowana jest przez kreatywę.

Top 10 to akcja, przy okazji której raz w tygodniu ma blogu pojawiają się różnego rodzaju rankingi, dzięki którym czytelnicy mogą poznać bliżej blogera, jego zainteresowania i gusta. Jeżeli chcesz dołączyć do akcji - w każdy piątek wypatruj nowego tematu na dany tydzień.

Praktycznie w ostatniej chwili załapałam się na temat: " Miejsca znane z literatury, które chcielibyśmy odwiedzić", a moje Top 10 wygląda następująco:

1. Czechy (widziane oczami Mariusza Szczygła, Milana Kundery czy Bohumila Hrabala)

W Czechach byłam kilkukrotnie, ale niestety zazwyczaj jedynie przejazdem. Chętnie spędziłabym kilka dni w Pradze i poszwędała się po tych mniej turystycznych miejscach o których wyżej wspomniani Panowie piszą w swoich książkach.

2. Toskania ("Wzgórza Toskanii", "Winnica w Toskanii" Ferenc Mate)

Moje wielkie marzenie od lat!!! Mam nadzieję, że kiedyś uda mi się tam wybrać...

3. Barcelona Zafona

Sądząc po innych wpisach nie jestem osamotniona w mym zachwycie nad tym miejscem ;)

4. Indie ("Samsara" Tomek Michniewicz)

Indie fascynują mnie od lat. Nie wiem czy kiedyś tam dotrę, jednakże dzięki Panu Michniewiczowi mam wrażenie, że już po części tam byłam :)

5. Skanynawia

Niesamowita kraina, która również znajduje się w czołówce moich celów podróżniczych, a ostatnio przeczytaną przeze mnie książką w tym temacie był poradnik Pani Aldony Urbankiewicz "Z Miśkiem w Norwegii. Jak łatwo i tanio podróżować z dzieckiem po świecie". Tutaj więcej na ten temat.

6. Tajemniczy ogród ("Tajemniczy ogród" Frances Hodgson Burnett)

Książka przeczytana kilkukrotnie, a za każdym razem fascynuje na nowo.

7. Wyspa Księcia Edwarda ("Ania z Zielonego Wzgórza" Lucy Maud Montgomery)

Podobnie jak jakieś 80% żeńskiej części populacji zaczytywałam się w książkach Pani Mongomery z wypiekami na twarzy i marzyłam o tym, aby choć na chwilę móc przenieść się w świat Ani.

8. Stumilowy las ("Kubuś Puchatek", "Chatka Puchatka" A. Milne)

Tutaj komentarz jest zbędny :D

9. Dolina Muminków (seria Tove Jansson)

Echhh, ileż pięknych godzin spędziłam w tejże dolinie.... Mała Mi jest nadal jedną z moich ulubionych postaci literackich i ciągle twierdzę, że mamy ze sobą wiele wspólnego ;)

10. Ankh-Morpork (Terry Pratchett)

Świata Dysku chyba nie trzeba nikomu przedstawiać :) Uwielbiam powieści Pratchetta i nie miałabym nic przeciwko, aby na parę chwil przenieść się w świat przez niego opisywany.

"Prosta historia" (The Straight Story)

2011-08-30T14:12:00.000-07:00

Przyznam szczerze, że moje odczucia co do tego filmu są bardzo mieszane. Historia sama w sobie ciekawa i poruszająca (tym bardziej, że oparta na faktach), obsada aktorska genialna - Richard Farnsworth przeszedł samego siebie, ale czegoś w tym filmie mi zabrakło. Ciągnął się on niemiłosiernie i najzwyczajniej w świecie nużył. Ja rozumiem, że historia ta po części wymaga niespiesznego tempa, ale myślę, że tym razem Pan Lynch nieco przesadził z kontemplacją czasu...

Moja ocena: 3/6

Opis z portalu filmweb.pl:

Film opowiada o sześciotygodniowej odysei Straighta, który postanawia pojednać się z chorym bratem. Nie rozmawiał z nim od ponad dziesięciu lat. Ponieważ już dawno odebrano mu prawo jazdy i w dodatku niedowidzi, postanawia wyruszyć w drogę jedynym dostępnym mu wehikułem - małym traktorem z przyczepą. Przemierza 300 mil lokalnymi drogami, pośród pól i łąk Iowy i Wisconsin. Jedzie niespiesznie, by tak rzec, delektując się drogą, niczym wędrujący Wilhelm Meister Goethego, nie tyle jednak ucząc się życia, ile je sobie przypominając i porządkując najważniejsze wydarzenia. Jadąc wolno może podziwiać zmieniający się krajobraz i kontemplować zachody słońca, ma czas na rozmowy z napotkanymi ludźmi, a na noc zatrzymuje się tam, gdzie akurat zastał go zmrok - na skraju lasu lub pola. Jest wolny - żyje pełnią życia, na swój sposób i w swoim tempie.

"Krystyna i chłopy" Magdalena Samozwaniec

2011-08-30T04:44:00.000-07:00

Po przeczytaniu pierwszej książki autorstwa Pani Samozwaniec (a było to "Z pamiętnika niemłodej już mężatki") obiecałam sobie przeczytać wszystko co wyszło spod jej pióra, a co tylko uda mi się zdobyć, bo choć wydała ona około 35 książek, to w chwili obecnej na naszym rynku czytelniczym można bez trudu znaleźć jedynie jakieś 10 z nich.
Tym większa była moja radość, kiedy podczas ostatniej wizyty w Polsce, a co za tym idzie w ulubionym antykwariacie udało mi się upolować aż 3 z nich, a do tego - jak to w antykwarciacie bywa - w wyjątkowo niskiej cenie:
- "Maria i Magdalena" cena w Empiku: 39,90zł, w antykwariacie 4,00zł za 2 tomy
- "Krystyna i chłopy" cena w Empiku: 29,90zł, w antykwariacie 2,50zł
- "Moja wojna 30-letnia" 2,00zł i nie do zdobycia poza antykwariatem

Czym tak bardzo zachwyciła mnie córka i wnuczka słynnych Kossaków oraz siostra Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej? Przede wszystkim swoim sposobem postrzegania świata oraz niesamowitym poczuciem humoru, tudzież ciętą ripostą. Była bardzo celną obserwatorką, kobietą nad wyraz inteligentną i na całe szczęście dla nas wspaniale umiała przelać swoje przemyślenia na papier, gdyż dzięki temu otrzymaliśmy niesamowite studium mieszczańskiego życia w powojennej Polsce, kiedy to wszelkie zasady moralne ulegają przewartościowaniu, a świat przestaje być tym, czym był kiedyś.

"Krystyna i chłopy" jest książką arcyzabawną, a jednak dającą do myślenia. Główną bohaterkę poznajemy jako 30-letnią szczęśliwą w swym mniemaniu mężatkę, która spodziewa się dziecka wbrew mężowskim poglądom, że dzieci są już niemodne oraz wierząc, że miłość ojca do potomka rozwinie się po jego narodzinach. Tak się jednak nie dzieje. Rodzi się syn, mężulek umęczony dziecięcym płaczem znajduje pocieszenie w ramionach dużo młodszej koleżanki z pracy i od zasmuconej Krysi odchodzi. W ten o to sposób zaczynają się tytułowe perypetie z chłopami do których bohaterka jakoś nie miała szczęścia. Syn okazuje się kapryśnym leniem i chuliganem, drugi mąż zakochanym w sobie alkoholikiem, a trzeci kandydad mieszkający w Ameryce nieporozumieniem. Myli się jednak ten kto sądzi, że życie Krystyny jest smutne i zmarnowane, a książka opisem ckliwych romansów. Choć niejednokrotnie zadumamy się nad istotą układów damsko-męskich, znaczniem rodziny czy też przemijalnością pewnych wartości, to na pewno też nie raz zdrowo się uśmiejemy, ponieważ książka ta pełna jest satyry, dwuznaczności oraz subtelnej ironii. Warto przeczytać, choćby dla miłej, a jednak inteligentnej rozrywki!

Moja ocena: 5/6

Opis z portalu lubimy czytać:

Gdzie ci mężczyźni?
Jedna z ostatnich powieści niezapomnianej humorystki, mistrzyni celnych ripost i doskonałej obserwatorki ludzkich zachowań. W znacznym stopniu podsumowanie doświadczeń samej autorki na niwie stosunków damsko-męskich. Krystyna spotyka w życiu wielu mężczyzn. Wychodzi za mąż, rodzi syna, rozwodzi się, ma kolejnych kochanków, ale z żadnym nie wiąże się na dłużej. Gdy jej syn staje się dorosły, zaczyna uganiać się za dziewczynami...
Co lepsze: być z kimś, czy żyć samotnie? Oto jest pytanie!

Urodziny

2011-08-29T01:16:00.000-07:00

Dziś są moje urodziny i wręcz nadziwić się nie mogę ile wydarzyło się od tych poprzednich! Małżeństwo, synek - można powiedzieć, że spełniły się moje największe marzenia :)

Czego bym sobie w takim razie jeszcze życzyła? Przede wszystkim zdrowia dla siebie i najbliższych oraz abym nigdy nie straciła z oczu tego co najważniejsze! Jak najwięcej wspólnie spędzonego czasu z moimi chłopakami, spokoju ducha, niegasnącej weny, samych trafionych lektur i duuuuużo radości z życia.

Oby kolejny roczek był równie udany!!!

ZDRÓWKO!

foto

Sezon robótkowy czas zacząć!

2011-08-28T13:36:00.000-07:00

Skoro nagle zaczynam przeglądać włóczkowe zasoby i szukać inspiracji na szale czy chusty to znak, że niechybnie nadchodzi jesień :) Uwielbiam otulić się czymś puchatym podczas pierwszych wrześniowych chłodków, a jeszcze jak to "coś" jest wykonane przeze mnie, to już w ogóle żadna paskudna pogoda nie jest w stanie popsuć mi humoru. Pytanie tylko co wybrać?! Przeglądam ravelry i garnstudio, wszelkie polskie fora, ale ciężko zdecydować się na coś konkretnego w takim natłoku wzorów. Wszystko wygląda tak że chciałoby się mieć, a ja nawet nie wiem od czego zacząć! Zrobić najpierw chustę, szal czy ponczo? Ma to być coś ażurowego czy raczej grubsza włóczka? Z jednej strony marzy mi się piękna ażurowa chusta do eleganckiego płaszczyka, z drugiej jednak porządne ciepłe ponczo byłoby o wiele bardziej praktyczne biorąc pod uwagę fakt, że najwięcej czasu na dworze spędzam spacerując z Maluszkiem...

Żeby już zawsze mieć tylko takie problemy ;)

foto

Pierwszy obserwator!!!

2011-08-26T13:19:00.000-07:00

Jest mi niezmiernie miło powitać pierwszego obserwatora! Kaja_kicia cieszę się ogromnie, że do mnie zajrzałaś, a i ja z wielką przyjemnością poczytałam Twoje recenzje. Po przeglądnięciu przeczytanych przez Ciebie książek widzę, że gust czytelniczy mamy zbliżony, więc z pewnościa będę u Ciebie stałym gościem :)

Jej, jakie to miłe dowiedzieć się, że ktoś tu zagląda! Założyłam tego bloga stosunkowo niedawno i niekoniecznie z zamysłem czysto książkowym, więc postanowiłam dać sobie pół roku i przekonać się w którą stronę blog się faktycznie rozwinie, zanim zacznę się gdziekolwiek udzielać i podawać tego linka publicznie. Tym bardziej cieszy mnie, a zarazem ogromnie motywuje obecność pierwszego gościa w moich skromnych progach !

"Czyste intencje" Charlaine Harris

2011-08-25T15:26:00.001-07:00

Z tego co czytam na blogach i portalach książkowych, to jestem w znacznej mniejszości, której książka ta w żaden sposób nie przypadła do gustu. Powiem więcej - mnie ona wręcz zirytowała.

O twórczości pani Harris słyszałam już niejednokrotnie, ale nie miałam okazji się z nią zapoznać, aż do ostatniej promocji w Empiku (kto by się nie skusił na 50% obniżki?). Zakupiłam, radośnie zabrałam się do czytania i co? Jedno wielkie rozczarowanie!
Początek - ok. Miło i zabawnie. Rozkręcenie akcji już nieco mniej dobre - nagle okazuje się, że prawie każdy z bohaterów i członków rodziny bohaterki jest zamieszany w sprawę, którą zupełnie przypadkowo prowadzi jej facet, a do tego cudownym zbiegiem okoliczności akcja dzieje się w jej rodzinnym mieście w przeddzień ślubu jej siostry. Ilość tych wszystkich niesamowitych zbiegów okoliczności jest niemalże równa liczbie ścielących się trupów, co oczywiście w żaden sposób nie przeszkadza w dalszym przygotowywaniu ślubu i opisie odwiedzanych przyjątek... Coż jeszcze? Główna postać niedojrzała, arogancka i w żaden sposób nie przekonująca. Pozostali bohaterowie równie mało ciekawi. Oprócz tego słaba i nierównomiernie rozbudowana akcja, a zakończenie wręcz banalne i do odgadnięcia już w połowie książki, co psuje absolutnie wszytko. Jedynym plusem książki jest to, że jest ona krótka, a więc czytało się szybko :)

Nie wiem... być może ja już wyrosłam z tego typu lektur? A może moje oczekiwania były zbyt wysokie? W każdym bądź razie moim zdaniem obok dobrego kryminału to to nawet nie leżało, a już przyrównanie Lily Bard do Larssonowskiej Salander, które polski wydawca dołączył do książki było delikatnie mówiąc absolutnie nietrafione, żeby nie powiedzieć śmieszne...

Moja ocena: 2/6

Opis z okadki:

Dill obiecał siostrze Lily wieczną miłość.
Ale czy wcześniej nie zapewnił innym wiecznego spoczynku?

Przed Lily długo odkładana wizyta w rodzinnym mieście. Co gorsze, okazja wymaga falbanek i koronek - jej siostra wyprawia wielkie prowincjonalne wesele. Ale przygotowań nie zdominują bezy, welony i kwiaty. Miejscowy lekarz i pielęgniarka zostali brutalnie zamordowani w swoim gabinecie, a dobrze znany Lily detektyw próbuje odnaleźć porwane dzieci. I wydaje się, że jest w to poważnie zamieszany jej przyszły szwagier. Lily ma tylko kilka dni, żeby dowiedzieć się, kim naprawdę jest Dill.

Pourlopowo i stosikowo

2011-08-24T05:30:00.000-07:00

Dwa tygodnie w Polsce minęły jak z bicza strzelił. Ciężko nazwać ten wyjazd wypoczynkiem, bo wiadomo jak to jest kiedy to babcie, ciocie oraz "inni krewni i znajomi Królika" koniecznie chcą zobaczyć i wyściskać nowego członka rodziny, ale mimo wszystko bawiliśmy się przednie i chętnie posiedziałabym tam nieco dłużej...

Oprócz miłych wspomnień, dziesiątek zdjęć oraz dwóch nadprogramowych kilogramów ;) przywiozłam oczywiście masę książek, które zbierałam od kilku miesięcy, korzystając z niesamowitych promocji w matrasie, merlinie i na amazonka.pl. Oto one:

Stosik 1

reportaże i podróże

- Martyna Wojciechowska "Zapiski (pod)różne"
- Artur Cieślar "Tajemnicza Wyspa Wielkanocna"
- Antonio Halik "Moja wielka przygoda"
- Beata Pawlikowska "Blondynka w dżungli"

Stosik 2

kryminały

- Alex Kava "Zło konieczne"
- Cahrlaine Harris "Czyste intencje"
- Henning Mankell "Psy z Rygi"
- Marek Krajewski "Liczby Charona"

Stosik 3
antykwariat

- Hanna Krall "Sześć odcieni bieli"
- Magdalena Samozwaniec "Moja wojna 30-letnia", "Maria i Magdalena", "Krystyna i chłopy"
- Isaac Bashevis Singer "Spuścizna", "Dwór"

Stosik 3, 4 i 5

różne

- A. S. Byatt "Opętanie"
- Maciej Grabski "Ksiądz Rafał"
- Wiesław Myśliwski "Traktat o łuskaniu fasoli"
- Józef Baran "Przystanek marzenie"
- Rani Manicka "Matka ryżu"

- Hanne Ostravik "Pastor"
- Adichie Chimamanda Ngozi "Połówka żółtego słońca:
- Ali Shaw "Dziewczynka o szklanych stopach"
- Agnieszka Osiecka "Czytadła. Gawędy o lekturach"
- Sławomir Kańkowski "Boski porządek"
- Gaetan Soucy "Dziewczynka, która za bardzo lubiła zapałki"

- Elisabeth Adler "Lato w Toskanii"
- Jan Miodek "Słownik polsko@polski"
- Penelope Green "Rzymskie dolce vita"
- Szymon Hołownia "Monopol na zbawienie"
- ThrityUmrigar "Przepaść między nami"

Ciekawa jestem kiedy zdążę to wszystko przeczytać z tym moim coraz bardziej absorbującym brzdącem :)